เมื่อเสียงพูดจบลง แม่เลี้ยงก็พาสาวใช้กลุ่มหนึ่งบุกเข้ามา เมื่อเห็นเด็กหญิงตัวน้อยอยู่ในห้อง แม่เลี้ยงก็ชะงัก: "ลีอา เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
เด็กหญิงชื่อลีอาพูดอย่างร้อนรน: "น้องชายถูกหนูกัด ร้องไห้ไม่หยุดเลย รีบเรียกหมอมาเร็ว!"
"อะไรนะ?" สีหน้าแม่เลี้ยงเปลี่ยนไปทันที รีบเข้ามาดูเด็ก ก็เห็นที่นิ้วเท้าเด็กมีบาดแผลกำลังเลือดไหล เด็กก็ร้องไห้เพราะความเจ็บปวดจนหน้าซื่อไปทั้งหน้า
แม่เลี้ยงจ้องมองสาวใช้สองคนที่ดูแลเด็กด้วยความโกรธแค้น
สาวใช้ทั้งสองก็ตกใจจนหน้าซีด
กลัวว่าจะถูกตีตาย คนหนึ่งจึงชี้ไปที่เด็กหญิงทันที: "หนูต้องเป็นหนูที่คุณหนูลีอาเอาเข้ามาแน่ ๆ ครั้งก่อนหล่อนก็พูดไว้ว่า ถ้าคุณนายข่มเหงหล่อน หล่อนจะเอาคืนกับคุณชายเล็ก!"
สาวใช้อีกคนก็รีบพูดเสริม: "ใช่ ๆ! หล่อนเคยพูดแบบนั้น ฉันเป็นพยานได้!"
ลีอาทั้งโกรธทั้งร้อนใจ: "พวกเธอพูดโกหก! ฉันไม่เคยพูดแบบนั้น และไม่ได้เอาเมนูเข้ามา เมื่อกี้ฉันได้ยินน้องชายร้องไห้ เลยรีบเข้ามาดู ก็เห็นหนูปีนเข้าไปในเปลของน้อง ฉัน..."
"ป้าด!" เสียงตบดังสนั่นหวั่นไหวลงบนใบหน้าของลีอา
แม่เลี้ยงเลือกที่จะเชื่อสาวใช้สองคนนั้น มากกว่าเชื่อลีอาลูกเลี้ยงของตัวเอง
"ไอ้เด็กเลว เธอควรจะตายไปพร้อมกับแม่แท้ ๆ ของเธอ! กล้าทำร้ายลูกชายฉัน ฉันจะตีเธอให้ตาย!"
เธอด่าไปพลางจิกผมยาวของลีอาแล้วชกต่อยอย่างรุนแรง