หอพักของครูชนบทนั้นเรียบง่ายมาก เฟอร์นิเจอร์หลักก็มีแค่เตียงสองหลัง หลังใหญ่กับหลังเล็ก
เตียงหลังใหญ่คือที่คุณครูเซี่ยนอนเอง ส่วนเตียงเล็กนั้นเขาทำขึ้นเองจากไม้
แม้เตียงเล็กจะดูซอมซ่อ แต่เครื่องนอนบนเตียงก็หนานุ่มดี เสี่ยวหย่งนอนหลับสนิทอยู่ตรงนั้น
บางทีอาจเพราะขาดความรู้สึกปลอดภัยมาเนิ่นนาน เด็กน้อยขดตัวเป็นก้อนกลมเหมือนลูกบอล ใบหน้าดำเกรียมที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมานั้นชวนให้เวทนายิ่งนัก
คุณครูเซี่ยไม่ได้เปิดไฟ ตอนเข้ามาก็ย่องเบา ๆ
ทว่าพริบตาเดียวที่ก้าวข้ามธรณีประตู เด็กก็ตื่นขึ้นทันที
คุณครูเซี่ยจึงเปิดไฟแล้วถามว่า "ครูเดินเสียงดังจนหนูตื่น หรือว่าหนูไม่ยอมนอนมาตลอด"
เสี่ยวหย่งตอบว่า "ผมไม่ได้นอนครับ"
คุณครูเซี่ยถอนหายใจ "เด็กคนนี้ช่างคิดมากจริง ๆ!"
เสี่ยวหย่งลุกขึ้นนั่ง ถามอย่างกระสับกระส่าย "คุณครูครับ ครูก็จะไม่เอาผมแล้วใช่ไหม"
คุณครูเซี่ยขึงตาใส่ "เด็กอะไร พูดเหลวไหล! ครูเป็นครูของหนู ต่อให้ทั้งชาติก็เป็นครูของหนู!"
เขาหันหน้าจอมือถือให้เสี่ยวหย่งดู "เห็นไหม พี่สาวสตรีมเมอร์คนนี้เก่งมาก จะถามอะไรก็บอกได้หมด ครูจะขอให้พี่เขาช่วยตามหาแม่ให้หนู ดีไหม"
เสี่ยวหย่งก้มหน้า นิ่งเงียบ
"พูดถึงแม่ทีไร ก็ทำหน้าแบบนี้ทุกที" คุณครูเซี่ยถอนหายใจ พลางพูดกับซางเฟยหว่าน "ลึก ๆ แล้วเขาคิดถึงแม่นะครับ แต่แม่ของเขาไม่เคยกลับมาเยี่ยมเลยสักครั้ง ใจของเด็กก็เลยมีอะไรค้างคาไม่น้อย สตรีมเมอร์ครับ พอจะทำนายเรื่องนี้ได้ไหม"