ตาของเสี่ยวเป่าและยายตามที่อยู่ที่ซางเฟยหว่านให้ไว้ก่อนหน้านี้ หาที่นี่จนเจอ
เคาะประตูอยู่พักใหญ่ ประตูถึงเปิดออก
พอประตูเปิด เห็นว่าเป็นญาติฝ่ายลูกสะใภ้ ย่าของเด็กก็รีบจะปิดประตู แต่ตาของเสี่ยวเป่าแย่งผลักประตูเปิดออกก่อน
ตาของเสี่ยวเป่าถามอย่างดุดันว่า "เสี่ยวเป่าอยู่ไหน? พวกเธอซ่อนเสี่ยวเป่าไว้ที่ไหน?"
ยายของเสี่ยวเป่าก็พุ่งเข้ามาด้วย เห็นว่าที่ห้องรับแขกไม่มีเงาของเสี่ยวเป่า
เธอก็พุ่งเข้าไปในห้องด้านใน ก็เห็นเด็กที่คิดถึงแทบขาดใจ ตอนนี้กำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้น ค่อยๆ ต่อเศษกระดาษที่ย่าของเด็กฉีกทิ้งเมื่อกี้ทีละชิ้นๆ ต่อออกมาเป็นภาพเหมือนของแม่
"เสี่ยวเป่า!"
ได้ยินเสียงยาย เขาก็เงยหน้าขึ้นอย่างมึนงง เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย เขานิ่งไปครู่หนึ่ง เหมือนยังตั้งสติไม่ทัน
"เสี่ยวเป่า ฉันเป็นยายนะ ยายมารับหนูกลับบ้านแล้ว"
ยายแก่กว่าในความทรงจำของเขามาก เขามองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดก็จำหญิงชราได้ แล้วก็ร้องไห้โฮออกมา:
"โอย... ยาย ยาย หนูคิดถึงยายมากเลยยาย"
สำหรับเด็กแล้ว ยายคือคนที่เลี้ยงเขามาตั้งแต่เล็ก เป็นคนที่ที่รักที่สุดรองจากแม่
ความผูกพันที่หล่อหลอมมาในห้าปีแรกของชีวิต ไม่มีทางที่คนอื่นจะมาแทนที่ได้ในหนึ่งสองปี
ตาของเด็กเห็นดังนั้น ก็ยังจะมาแย่งเสี่ยวเป่า:
"นี่คือหลานของตระกูลหวังของเรา ไม่เกี่ยวกับพวกเธอ อย่าหวังจะแย่งไป! พวกเธอรีบไป รีบออกจากบ้านฉันไป! ที่นี่ไม่ต้อนรับพวกเธอ!"