ประมาณ 12 ชั่วโมงต่อมา เครื่องบินก็มาถึงจุดหมายปลายทางในที่สุด
ผู้โดยสารในห้องโดยสารลงจากเครื่องหมดแล้ว จ้าวอิงจวิ้นได้ยินเสียงแอร์โฮสเตสเรียกอย่างแผ่วเบาข้างหูอย่างมึนงง: "คุณคะ ตื่นได้แล้ว เชิญตื่นได้แล้วค่ะ คุณ!"
จ้าวอิงจวิ้นลืมตาขึ้น มองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง: "เอ๊ะ ทำไมคนบนเครื่องบินลงกันหมดแล้วล่ะ?"
แอร์โฮสเตสพูด: "ถึงประเทศ M แล้ว ผู้โดยสารคนอื่นลงกันหมดแล้วค่ะ"
"หา? ถึงเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่ได้บอกว่าต้องบินเป็นสิบกว่าชั่วโมงเหรอ?" เขาดูนาฬิกาของตัวเอง ก็ผ่านไปเป็นสิบกว่าชั่วโมงจริง ๆ ซะด้วย ตนเองนอนหลับไปนานขนาดนั้นเชียวหรือ!
"โอ๊ย ต้องรีบไปแล้วล่ะ พ่อต้องรอฉันแน่ ๆ!"
จ้าวอิงจวิ้นพูดพลางหยิบกระเป๋าเดินทางแล้วรีบลงจากเครื่องบินอย่างเร่งรีบ
เมื่อนึกถึงชีวิตอันมั่งคั่งที่จะมาถึง นึกถึงพ่อผู้ร่ำรวยที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน หัวใจของเขาก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที: "ที่แท้ฉันก็เป็นผู้ถูกเลือกแห่งสรวงสวรรค์นี่เอง! กำลังจะก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิต กลายเป็นทายาทมรดกนับร้อยล้าน! พ่อรวยคงรอไม่ไหวแล้วสินะ? ลูกชายแท้ ๆ ของท่าน กำลังจะไปพบและรู้จักกับท่านในเร็ว ๆ นี้แล้ว!"
ในขณะที่เขากำลังจะเดินออกจากอาคารผู้โดยสาร ก็มีเสียงเย็นชา ๆ ดังมาจากด้านหลัง: "จ้าวอิงจวิ้น นายไม่ใช่ลูกชายคนรวย นายแค่มาท่องเที่ยว ตอนนี้การท่องเที่ยวจบลงแล้ว นายควรกลับประเทศ นายต้องกลับ กลับ…"