มั่วชวนคิดเพียงว่าซางเฟยหว่านกำลังหลอกคนแก่ จึงโกรธมาก:
"พูดว่าฉันเป็นชะตาหงส์เดียวดายใช่ไหม? เอาล่ะ พรุ่งนี้ฉันจะไปหาคู่ เดือนหน้าแต่งงานเลย!"
ซางเฟยหว่านกล่าว: "หงส์เดียวดายยากมีคู่ ยวนยางพลัดคู่โผบิน ต่อให้ฝืนแต่งงานก็ไม่มีประโยชน์ เพราะเดี๋ยวก็หย่าหรือเป็นม่าย ทางที่ดีคืออยู่เป็นโสดต่อไป"
"เห็นแก่ที่เธอยังรู้จักกตัญญู ฉันจะไม่ถือสาการทะเละทะเล้นของเธอ จงดูแลตัวเองให้ดีเถิด"
พูดจบ ซางเฟยหว่านก็ตัดสาย แล้วเริ่มเชื่อมสายอื่นเพื่อดูดวงต่อไป
ส่วนคุณยายของมั่วชวนกลับเสียใจจนน้ำตาไหล: "หลานชายฉันดีขนาดนี้ ทำไมชะตาถึงเป็นแบบนี้ ทำไมกัน?"
มั่วชวนพูด: "ฉันบอกแล้วไงว่าเป็นคนหลอกลวง ยายอย่าร้องไห้เลย ถ้าร้องจนร่างกายเสียหายจะทำยังไง? พรุ่งนี้ฉันจะไปหาคู่!"
ที่ผ่านมาเขาไม่เคยมีความรัก เพราะยังไม่เจอคนที่ถูกใจ ยอมขาดดีกว่าเลือกมั่ว ๆ เนื่องจากเรื่องชีวิตคู่ทำให้ยายกังวลมาก เพื่อยายเขาจะลองไปคุยๆ ดูก็ได้
......
ปักกิ่ง เจี้ยงเยว่ซานจวง
ถึงซางเฟยหว่านจะไม่อยู่บ้าน แต่ปีศาจต้นไม้ที่ถูกทิ้งให้อยู่เฝ้าบ้านหลายตนก็ยังทำหน้าที่วาดยันต์และนั่งคุยกันทุกวันอย่างเรียบร้อย
บางครั้งก็ดูการถ่ายทอดสดของซางเฟยหว่าน กินแตงไปพลาง
ตอนนี้ ปีศาจต้นท้อกำลังยิ้มแย้มคุยกับปีศาจต้นแอปริคอทเรื่องซุบซิบ
พอเห็นผู้ชายชื่อมั่วชวนปรากฏบนหน้าจอ รอยยิ้มบนใบหน้าเธอก็หายไปทันที จ้องมองผู้ชายในจออย่างเหม่อลอย——เขา...ใช่เขา เขาปรากฏตัวอีกแล้ว!