ห้องหนึ่งในโครงการนี้ของกาแฟดำซื้อมาใหม่จากผู้พัฒนาอสังหาฯ โดยตรง
ตอนที่ไปเลือกห้อง เขาตั้งใจเลือกชั้นบนสุด ทั้งเพราะราคาถูกกว่า ทั้งเพราะชั้นบนสุดค่อนข้างเงียบสงบ
แต่ไม่คิดมาก่อนเลยว่าปัญหารบกวนจากเพื่อนบ้านจะยังมาถึงโดยหลีกเลี่ยงไม่ได้
ในตอนแรก พ่อแม่ของกาแฟดำบอกว่าดึก ๆ มักได้ยินเสียงจากชั้นบนลอดลงมา "แต๊ะ ๆ — แต๊ะ ๆ —" เหมือนเสียงรองเท้าส้นสูงเดินไปมา
กาแฟดำครุ่นว่า ชั้นบนก็ไม่มีผู้อยู่อาศัย จะมีเสียงฝีเท้าได้ยังไง? อาจพ่อแม่นอนไม่หลับแล้วได้ยินเพี้ยนก็เป็นได้
ทว่าคืนนั้นเอง พอเขาหลับไปถึงกลางดึก เสียง "แต๊ะ ๆ — แต๊ะ ๆ —" ก็ดังวนเวียนอยู่ในความฝัน
เขาสะดุ้งตื่นขึ้นจากฝัน เสียง "แต๊ะ ๆ — แต๊ะ ๆ —" ก็ยังตามมาจากในฝันสู่ความเป็นจริง ฟังให้ดีแล้ว เสียงนั้นมาจากบนดาดฟ้า
"แต๊ะ ๆ — แต๊ะ ๆ —"
ในความเงียบสงบยามเที่ยงคืน เสียงนั้นได้ยินชัดเจนยิ่ง เหมือนมีใครบางคนสวมรองเท้าส้นสูงเดินไปมาอยู่ตรงนั้น
พ่อแม่ก็ตื่นเช่นกัน เข้ามาผลักประตูห้องถามว่า "เธอก็ได้ยินใช่ไหม? เที่ยงคืนแท้ ๆ ช่างน่าขนลุกเหลือเกิน!"
กาแฟดำบอกว่า "พ่อกับแม่อย่าคิดไปเองสิ คงเป็นเพื่อนบ้านคนไหนนอนไม่หลับเลยขึ้นไปยืนรับลมบนดาดฟ้า ผมขึ้นไปดูให้!"
พูดจบ เขาหันหลังออกจากบ้าน วิ่งขึ้นบันไดไปยังดาดฟ้าอย่างรวดเร็ว
บนดาดฟ้านอกจากถังน้ำกับห้องเครื่องแล้ว ก็เป็นพื้นที่โล่งกว้าง
มีชาวบ้านชั้นล่างตั้งราวตากผ้าไว้ เพราะผู้เฒ่าผู้แก่บางคนไม่ชอบที่ระเบียงบ้านอับลม จึงชอบเอาผ้ามาตากบนดาดฟ้า