คำวิงวอนทั้งน้ำตานี้ทำให้ลูกชายใจอ่อนไปบ้าง
เธอไปขอลูกสะใภ้อีก: "เรื่องนี้ถ้าแพร่งพรายออกไป ฉันต้องติดคุก และพวกเธอก็อยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้ ชุมชนเราเล็ก แค่ลมพัดใบไม้ปลิวก็ลือกันไปทั่วแล้ว พวกเธอไม่คิดถึงตัวเอง ก็คิดถึงลูกบ้างเถอะ"
แต่อวี๋เสี่ยวอิ่งก็ไม่ยอมให้อภัยเด็ดขาด
ตอนที่แม่สามีใช้ความรุนแรงทำร้ายเธอ ใบหน้าอัปลักษณ์นั้นช่างเหมือนปีศาจร้าย
เรื่องน่าขยะแขยงนั้นทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจของเธอ ไม่ใช่คำพูดอ่อนหวานสองสามประโยคจะลบเลือนไปได้
เธอยิ่งไม่เชื่อว่าแม่สามีที่เหมือนปีศาจจะกลับตัวเป็นคนดีได้จริง
เผื่อครั้งหน้าแผลงฤทธิ์อีกเป็นอย่างไร?
อวี๋เสี่ยวอิ่งกัดฟันไม่ยอมให้อภัย และให้สามีเลือกภรรยากับแม่
เลือกหย่าขาด เธอจะพาลูกกลับบ้านแม่ เลือกส่งแม่สามีเข้าคุก แล้วตัดขาดกันตั้งแต่นี้
สามีคิดอยู่นาน ในที่สุดก็เลือกภรรยา
ป้าว่านร้องไห้จนแทบขาดใจ เธอไม่คิดว่าลูกชายที่เลี้ยงดูมาอย่างยากลำบาก จะทิ้งแม่แท้ ๆ ในที่สุด เพียงเพราะเธอทำผิดไปครั้งเดียวด้วยความหุนหันพลันแล่น!
เธอเช็ดน้ำตา พูดกับลูกชาย: "แม่ผิดเอง พวกเธอจะส่งแม่เข้าคุก แม่ก็ไม่มีอะไรจะพูด คนอายุปานนี้เข้าไปแล้ว ชาตินี้คงไม่มีโอกาสออกมาอีก"