ระหว่างที่พูด ชายคนนั้นพยายามเบ่งตาอย่างแรง พยายามจะหลั่งน้ำตาให้ไหลออกมา เพื่อให้ผีสาวที่อยู่ข้างหลังรู้สึกซาบซึ้งใจ
เขารู้สึกได้ว่า เธออยู่ข้างหลังเขาจริง ๆ
"ฮ่า ๆ ๆ ..." เสียงหัวเราะที่ดังมาจากด้านหลัง ชวนให้ขนลุกเกรียวกริบจนรู้สึกหวาดกลัว
"แกคิดว่าแค่พูดแบบนี้ ฉันจะปล่อยแกไปงั้นหรือ? ความรักของแกทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง!"
"กลัวแล้วใช่ไหม? เห็นตัวเองกำลังจะกระโดดตึก แต่กลับควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ มันเจ็บปวดใช่ไหมล่ะ? แล้วความเจ็บปวดที่เจ้ากระทำต่อฉันล่ะ?"
น้ำตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของชายคนนั้นไหลออกมาจากใต้หน้ากาก พร้อมกับเสียงอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร:
"ขอโทษขอโทษ ... ให้โอกาสผมแก้ตัวครั้งหนึ่งเถอะ ผมรู้แล้วว่าผิด ผมจะไม่ทำเรื่องชั่ว ๆ อีกแล้ว ผมจะกลับตัวเป็นคนดี จริง ๆ นะ! ต่อไปผมจะเป็นคนดี เป็นคนดีที่มีประโยชน์ต่อสังคม!"
"แกแก้ตัวไม่ไหวหรอก ฉันไม่สามารถแทนเหยื่อที่แกทำให้ครอบครัวแตกสลายให้อภัยแกได้! และ ... และสหายร่วมรบที่สละชีพของฉัน ... แกไม่มีโอกาสได้เป็นคนดีอีกแล้ว!"
"เสี่ยวถิง เจ้าฟังผมพูดก่อน ผม..." เขายังอยากจะแก้ตัว แต่ชิวเสี่ยวถิงหมดความอดทนแล้ว ตะคอกออกมาว่า: "ลงไป!"
ขาของชายคนนั้นก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่รู้สึกตัว พร้อมกับเสียงร้อง "อ๊า" เสียงหนึ่ง เขาก็ตกลงไปจากตึกอย่างหนัก แล้วเสียงหมาป่าโหยหวนก็ดังมาจากด้านล่างตึกอีกครั้ง
เขาไม่ตาย——ตกจากชั้นสามลงมา แค่ขาหัก และส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด