ขณะนั้น ไป๋ฮุยและไป๋เฉิงเฟิงนั่งเคียงข้างกันในรถ มองรถค่อย ๆ เลี้ยวเข้าไปในย่านที่พักอาศัยหรู ไป๋ฮุยยังสงสัยอยู่บ้าง
"พ่อ พาพวกเรามาที่ไหนน่ะ เมื่อกี้ทำไมให้พวกเราปิดมือถือล่ะ ถ้าแม่ตามหาพวกเรา ไม่เจอคงร้อนใจแย่"
ไป๋เฉิงเฟิงตอบเพียงว่า "เดี๋ยวก็รู้"
ไม่นาน รถก็เลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถใต้ดินของหมู่บ้าน
ไป๋เฉิงเฟิงพาไป๋ฮุยลงรถ ขึ้นไปยังตึกหนึ่ง
ความจริงหมู่บ้านนี้หรูหรามาก คนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นชนชั้นกลาง เพียงแต่เก่าไปบ้าง สิ่งอำนวยความสะดวกส่วนกลางดูทรุดโทรม
ไป๋ฮุยเคยชินกับวิลล่าหลังใหญ่ จู่ ๆ มาที่แบบนี้ยังไม่ชิน "พ่อ หมู่บ้านนี้โทรมเกินไป ไม่ใช่ที่ที่คนฐานะอย่างพวกเราควรมาเลย พ่อลดตัวลงมาที่นี่ จะไปพบใครกัน ฉันจำไม่ได้ว่าพ่อมีญาติกระจอกแบบนี้"
ไป๋เฉิงเฟิงเดินนำหน้าไปพลางตอบว่า "ที่นี่เคยเป็นที่พ่ออยู่ ตอนนั้นพ่อเพิ่งรวย มีปัญญาซื้อบ้านได้ มองไปมองมา สุดท้ายก็เลือกที่นี่"
เขาหยุดยืนหน้าประตูบานหนึ่ง ถอนหายใจ "น่าเสียดาย ตอนนั้นผู้หญิงที่ร่วมซื้อบ้านกับพ่อยังไม่ทันได้เห็นบ้านตกแต่งเสร็จ ก็เสียชีวิต"
ไป๋ฮุยว่า "งั้นเหรอ พ่อยังมีผู้หญิงอื่นอีก แม่รู้ไหม"
เอ่ยถึงคังหลิน น้ำเสียงไป๋เฉิงเฟิงเย็นชืดขึ้น "แม่ของลูกเป็นภรรยาคนที่สองของพ่อ แม่ของไป๋จวิ้นต่างหากคือภรรยาเอกของพ่อ"
ไป๋ฮุยยิ่งตกตะลึง
เขาคิดมาตลอดว่าตัวเองกับไป๋จวิ้นเป็นพี่น้องร่วมท้องกัน
ที่แท้แม่ของไป๋จวิ้นเป็นคนอื่น
มิน่าตั้งแต่เด็กเขารู้สึกว่าแม่ไม่ชอบไป๋จวิ้น ของดี ๆ คิดถึงแต่ตัวเอง แม้แต่ตัวเองรังแกไป๋จวิ้น แม่ก็ไม่ถามไม่สน
ก็เพราะท่าทีของคังหลินนี่เอง ไป๋ฮุยจึงเอาอย่าง ดูแคลนชิงชังไป๋จวิ้นผู้เป็นพี่ใหญ่ ไม่มีเยื่อใยพี่น้องแม้แต่น้อย
บัดนี้รู้ต้นสายปลายเหตุ ยิ่งสมน้ำหน้าในใจ ไอ้ตัวซวยนั่น สมควรแล้วที่ไม่ร่วมแม่เดียวกันกับฉัน
เวลานี้ ไป๋เฉิงเฟิงผลักประตูเข้าไป
แล้วไป๋ฮุยก็เห็นไป๋จวิ้นในห้องแต่ไกล เขาขมวดคิ้ว "พ่อ เรียกไอ้พี่ใหญ่มานี่ทำไม ตอนนี้มันอยู่ที่นี่เหรอ"
คิดแบบนี้ ไป๋ฮุยถึงกับไม่อยากเข้าห้อง
เขาดึงแขนไป๋เฉิงเฟิงเตือน "พ่อ อย่าเข้าไปเลยดีกว่า จะได้ไม่เปื้อนอัปมงคล พรุ่งนี้พ่อยังมีธุระสำคัญต้องคุยอีก อย่าให้มันมามีอิทธิพลเลย"