เอินหยวนได้รับข้อมูลจากอวี๋เป่ยหมิงหลายอย่าง แต่กลับพลาดส่วนสำคัญที่สุดไป ทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายใจจนทนไม่ไหว
จนทำอะไรไม่ได้ เขาจึงได้แต่รอต่อไป
มองดูตะวันลับขอบฟ้า ผ่านไปไม่นานก็เข้าสู่ความมืด ในที่สุดก็เห็นเอินฉือเดินโซซัดโซเซปรากฏตัวที่หน้าประตูโรงแรมด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนที่พนักงานหน้าร้านจะเข้ามาพยุงเขาไว้
เอินหยวนรีบเข้าไปพยุงเขาเช่นกัน แล้วถามอย่างร้อนใจ: "เสี่ยวซื่อ เป็นยังไงบ้าง? ยังไหวไหม? นั่งลงหายใจหายคอก่อน!"
เอินฉือทั้งอ่อนแอและตื่นเต้น ใบหน้าแดงก่ำไปหมด
ส่วนผมของเขา—แต่เดิมเป็นผมขาวทั้งหัว แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสีดำสนิท ทำให้ดูอ่อนวัยลงไปมาก
เขาจับมือเอินหยวนไว้ด้วยความตื่นเต้น: "ท่านหัวหน้าเผ่า พี่! ผมได้เห็นแล้ว เห็นองค์เทพ! เห็นเทพแห่งภูเขาหิมะที่พวกเราบูชากันมาหลายชั่วอายุคน!"
พูดไปพูดมา เอินฉือก็เริ่มสะอื้น: "เทพของพวกเรา เทพผู้เมตตาและกว้างขวาง... ผมมีบุญอะไร ถึงได้มีโอกาสเห็นพระพักตร์อันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์! ฮือ ๆ..."
น้ำตาเขาไหลอาบหน้า อดไม่ได้ที่จะคุกเข่าลงอีกครั้ง แล้วร้องไห้โฮออกมา
เอินหยวนเห็นเขาพูดมาได้ครึ่งแล้วกลับกลืนคำพูดลงไป รู้สึกทนไม่ไหวจริง ๆ: "นายพูดให้จบก่อนได้ไหม? ผมนายกลายเป็นสีดำแล้ว เกิดจากเทพหรือเปล่า?"
"ผมผม...ดำหรือ?" เอินฉือยังไม่รู้ว่าผมของตัวเองเปลี่ยนเป็นสีดำไปแล้ว เพิ่งจะรีบพูด: "กระจกล่ะ? มีกระจกไหม?"
พนักงานโรงแรมทั้งหลาย ไม่ว่าจะผมหงอกหรือยังไม่หงอก ต่างก็มารวมตัวกันรอบ ๆ รอฟังเอินฉือประกาศชะตากรรมของพวกเขาอย่างใจจดใจจ่อ