หลังจากโกนผมเสร็จ พยาบาลก็ผลักพานเม่า ซึ่งหัวล้านเกลี้ยงกลิ้งเข้าไปในห้องผ่าตัด
ผู้อำนวยการจอห์นสันรออยู่ข้างในแล้ว
ผู้ช่วยข้างๆ อยากช่วย แต่ผู้อำนวยการจอห์นสันโบกมือแล้วพูดว่า "นี่เป็นแค่การผ่าตัดเล็กๆ ง่ายๆ พวกเธอดูไว้ให้ดีๆ ข้างๆ"
เขาหยิบเครื่องมือผ่าตัดขึ้นมา ชี้ไปที่หน้าผากของพานเม่า "สมัยก่อน การผ่าตัดสมองส่วนหน้าโด่งดังมากในโลกตะวันตก ช่วยผู้ป่วยโรคจิตจำนวนมากให้พ้นจากความทุกข์ทรมาน"
"แต่ตอนนั้น เทคโนโลยียังไม่เป็นผู้ใหญ่พอ ง่ายที่จะทิ้งผลข้างเคียงร้ายแรง"
"หลังจากที่ฉันศึกษาและปรับปรุงมาหลายปี ผลข้างเคียงก็ลดลงอย่างมาก หลังการผ่าตัด ผู้ป่วยจะไม่มีความทรงจำ ไม่มีความทุกข์ และจะไม่ก่อความรุนแรงอีกต่อไป พวกเขาจะเชื่องเหมือนแมวน้อยที่ไร้เขี้ยวเล็บ ดูแลง่ายขึ้นด้วย"
"ต่อไปฉันจะเริ่มผ่าตัดแล้ว พวกเธอดูให้ดีๆ"
พูดจบ เขาก็หยิบสิ่วที่ยาวเรียวบางขึ้นมา ปลายแหลมคมดั่งเข็ม จ่อไปที่ดวงตาของพานเม่า
พานเม่าตกใจจนดิ้นอย่างบ้าคลั่ง ปากก็ร้องโอยโอยไม่หยุด
ผู้อำนวยการจอห์นสันปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "อย่ากลัวไป แค่แป๊บเดียวก็เสร็จ การเป็นโรคจิตมันทรมานเกินไปแล้ว! เธอก็ทุกข์ ครอบครัวเธอก็ทุกข์ พอสิ่วนี้ลอดผ่านหลังลูกตาเธอ ทิ่มเข้าไปในสมองกลีบหน้า แล้วงัดเอาเนื้อสมองส่วนหนึ่งออก เธอก็จะลืมตัวตน ที่มา ลืมทุกอย่าง กลายเป็นคนโง่ที่ไม่มีความกังวล ตอนนั้นเธอก็จะหลุดพ้น ครอบครัวเธอก็ไม่ต้องทุกข์อีกต่อไป"