หยุนหยุนกำลังจะหยิบกุญแจเปิดประตู ก็พลันนึกขึ้นได้ว่าหากเปิดประตูเข้าไป จะไม่ยิ่งอันตรายมากขึ้นหรือ?
ครุ่นคิดพลิกไปมา เธอก็นึกขึ้นได้ว่าในกระเป๋าตัวเองมียันต์กันผู้ล่วงเกินซ่อนอยู่ มือสั่นเทาๆ หยิบยันต์ขึ้นมากำไว้ ความกล้าก็เพิ่มขึ้นมาอีกหน่อย
"ไอ้โรคจิต! แกจะทำอะไร?อย่าเข้ามาใกล้,ไม่งั้นแกเจอดีแน่!"
พูดพลางเธอก็ชี้ยันต์ไปทางชายคนนั้น หวังว่าจะเหมือนในละครทีวี ที่ยันต์ออกไปแล้ว ปีศาจร้ายทั้งหลายจะถูกตรึงอยู่กับที่ทันที
แปลกที่ยันต์กันผู้ล่วงเกินในมือกลับนิ่งเฉยไม่ขยับ ราวกับเป็นเพียงกระดาษเหลืองธรรมดาๆ แผ่นหนึ่งจริงๆ
ชายคนนั้นยังคงเดินเข้ามาเรื่อยๆ ไฟเปิดปิดอัตโนมัติที่ระเบียงทางเดินก็สว่างขึ้นในจังหวะนั้น ทำให้หยุนหยุนเห็นชัดว่าระยะห่างระหว่างพวกเขาเหลือเพียง 4-5 ก้าวเท่านั้น
หยุนหยุนยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้น ร้องตะโกนสุดเสียง:"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! มีโรคจิต!"
ประตูห้องข้างๆ เปิดออกเป็นร่องเล็กๆ หญิงสาววัยไล่เลี่ยกันโผล่หน้าออกมาครึ่งซีก
ชายคนนั้นขึงขังตวาด:"พวกเราเป็นแฟนกันทะเลาะกัน เธออย่ามายุ่งเรื่องชาวบ้าน"
หญิงสาวคนนั้นตกใจกับท่าทางดุร้ายของชายคนนั้น ปัง! ปิดประตูทันที ไม่กล้ายุ่งเรื่องชาวบ้านจริงๆ
เห็นเช่นนั้นชายคนนั้นยิ่งเหิมเกริม เดินเข้ามาอีกสองก้าว:
"ผมชอบคุณมากจริงๆ ทุกครั้งที่เจอกันบนรถไฟฟ้า ผมอดไม่ได้ที่จะเข้าใกล้คุณ แต่ในสายตาคุณไม่มีผมเลย คุณเอาแต่มองโทรศัพท์มือถือ"
"สองสามวันนี้ไม่ได้เห็นคุณ ผมคิดถึงคุณจะแย่แล้ว มาสิ ให้ผมจับคุณหน่อย หน้าอกคุณนุ่มนิ่ม สัมผัสดีมาก เสียดายที่ครั้งที่แล้วคุณตื่นเร็วเกินไป ผมจับได้แค่ทีเดียว"