ฉินเยว่เอ๋อร์หายใจทอดยาว รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง แล้วรีบเดินเข้ามาพร้อมผู้ช่วย:
"คุณซาง นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
ซางเฟยหว่านถามฉินเยว่เอ๋อร์ต่อหน้าชาวเน็ตทั้งหลาย: "ทำไมคุณถึงใส่รองเท้าบัลเลต์สีแดงคู่นั้น?"
ฉินเยว่เอ๋อร์อธิบาย: "รองเท้าบัลเลต์ที่ฉันใช้ปกติเป็นแบบสั่งทำพิเศษ แต่คืนนี้จู่ ๆ มันก็หายไป ใกล้จะได้ถ่ายทำแล้ว ไม่มีเวลาสั่งทำใหม่"
"พอดีเห็นรองเท้าบัลเลต์สีแดงคู่หนึ่งในตู้รองเท้า สีตรงกับชุด พอใส่ได้ ฉันเลยใส่แทน"
"คืนนี้ฉันถ่ายทำมาทั้งคืน ผ่านไปได้ด้วยดี แค่รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย"
"หลังจากที่ถ่ายเสร็จ ฉันก็เอนตัวลงบนเก้าอี้ผ้าใบเพื่อพัก แล้วเผลอหลับไป"
"ต่อมาฉันฝันว่าลุกขึ้นมาเต้นอีกครั้ง แล้วก็ได้ยินเสียงคนคุยกันรอบข้าง อึกทึกมาก ทำให้ฉันตื่น"
"จากนั้นฉันก็พบว่าตัวเองกำลังเต้นอยู่ และหยุดไม่ได้!"
ฉินเยว่เอ๋อร์พูดพลางหันไปมองจวงเสี่ยวเยียน
ในตอนนี้ จวงเสี่ยวเยียนและผู้ช่วยของเธอกำลังพยายามถอดรองเท้าบัลเลต์สีแดงที่ปรากฏขึ้นมาบนเท้าอย่างลึกลับ
แต่ไม่ว่าจะใช้แรงเท่าไหร่ ก็ถอดไม่ออก
จวงเสี่ยวเยียนตะโกนด้วยความโกรธ: "กรรไกร! เอากรรไกรมาให้ฉัน!"
อย่างไรก็ตาม รองเท้าบัลเลต์สีแดงเหมือนถูกเชื่อมติดกับเท้าของเธอ ไม่ว่าจะงัดด้วยมีดหรือตัดด้วยกรรไกร ก็ไม่มีประโยชน์
ฉินเยว่เอ๋อร์แม้จะไม่ฉลาด แต่ก็เห็นทีท่า: "จวงเสี่ยวเยียนทำร้ายฉันสินะ?"