"เพราะข้าพเจ้าหรือเปล่า?" จางเสวี่ยเสวี่ยเดินเข้าไปอย่างไม่ยี่หระสักก้าวสองก้าว แล้วแหนมือไปลูกเครื่องของพวกเขาอย่างสนใจ
"ตุ๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด!" เสียงสัญญาณเตือนดังกระหึ่มหนักขึ้นกว่าเดิม
จางเสวี่ยเสวี่ยทำตาโต "ว้าว ของนี่มันจะแยกแยะตัวตนของฉันได้ด้วยเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่เทคโนโลยีกับคาถารวมร่างกันแล้ว?"
"คุณ...คุณน่ะ คุณเป็นปีศาจ!" เจียงซู่ตื่นตระหนกขึ้นอีกครั้ง
อวี๋เป่ยหมิงกล่าวว่า "เธอเป็นปีศาจจริง แต่มีตัวตนถูกกฎหมาย และไม่ฆ่าคนบริสุทธิ์ ไม่ต้องกลัว"
ซางเฟยหว่านเสริมขึ้นอีกประโยค "เธอเป็นผู้ช่วยที่ฉันขอมาช่วย จะหาตัวคนที่หายสูญได้"
เจียงซู่แปลกใจนิดหน่อย "ทั้งสองท่านยังแยกไม่ออกเลย แต่คนนี้แยกออกได้? อ๊ะ ทำไมฉันดูแล้วรู้สึกคุ้นตาแปลก ๆ นะ?"
"คุ้นก็ถูกแล้ว!" จางเสวี่ยเสวี่ยยิ้มแล้วยื่นมือไปทางเจียงซู่ "ฉันชื่อจางเสวี่ยเสวี่ย เป็นดารานักแสดงนะ"
"จางเสวี่ยเสวี่ย! อ้อ นึกออกแล้ว! เราดูซีรีส์ที่คุณแสดง ไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นปีศาจ"
เจียงซู่ยิ้มแล้วจับมือเธอไว้ "เกรงใจไม่ถูกเมื่อกี้ หวังว่าจะไม่ถือสา! คืนนี้ยังต้องรบกวนทั้งสามท่านอีก ขอให้เรื่องนี้จบลงอย่างราบรื่น!"
ซางเฟยหว่านเงยหน้ามองท้องฟ้า
ขณะนี้เมฆหนาปกคลุม ดวงจันทร์จมอยู่ท่ามกลางเมฆหนา มองเห็นเพียงเงาร่างคลุมเครือเล็ก ๆ เท่านั้น