ปีศาจต้นท้อหดกิ่งก้านกลับ พร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย: "แค่นี้ก็กลัวแล้วเหรอ? ขี้ขลาดขนาดนี้เลยหรือ? ก็ดี จะได้ไม่ต้องเปลืองแรงทำให้พวกเธอสลบอีก"
"เทพเซียนบอกว่า ความทรงจำของคนที่เคยเป็นปลาควรลบทิ้งให้หมด ไม่อย่างนั้นจะส่งผลเสียต่อจิตใจและชีวิตในอนาคต"
"พี่เถาฉันน่ะ จะทำความดีให้ถึงที่สุด ช่วยพวกเธอสามีภรรยาล้างความทรงจำทั้งคู่ให้เลย ทุกอย่างที่เกิดขึ้น จงจำไว้ว่ามันเป็นเพียงความฝัน ตื่นขึ้นมาก็ลืมมันไปเสียเถอะ"
แสงวาบหนึ่งพาดผ่าน สามีภรรยาที่สลบไปแล้วหลับลึกลงไปอีกชั้น
ปีศาจต้นท้อยังมีน้ำใจ แม้กระทั่งย้ายพวกเขาไปนั่งที่เก้าอี้ จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหา:
"สวัสดี 110 หรือเปล่าคะ? หนูเห็นสามีภรรยาคู่หนึ่งนอนหลับอยู่ที่สวนสาธารณะเล็ก ๆ หลังตึกจวี่ไฉ—ไม่ได้ทำอะไรลามกนะคะ แค่นอนหลับเฉย ๆ บริสุทธิ์มาก! พวกพี่มาดูหน่อยเถอะ ที่นี่เปลี่ยว ถ้าเจอคนร้ายเข้าจะทำยังไงล่ะคะ?"
"หนูเป็นใครเหรอ? หนูเป็นพลเมืองจิตอาสา ทำความดีไม่ยอมบอกชื่อน่ะ..."
ปีศาจต้นท้อทำงานละเอียดรอบคอบมาก คอยอยู่ข้าง ๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงไซเรนตำรวจดังมาใกล้ ๆ ถึงได้ออกจากสวนสาธารณะเล็ก ๆ
พอออกมาข้างนอก ปีศาจต้นท้อก็เดินไปพลางพึมพำกับตัวเองไปพลาง: "เจ้าปลาจิ้งจอกนี่จะทำยังไงดี? จะปล่อยมันไปดี หรือจะบี้มันให้ตายดีล่ะ?"
ได้ยินคำว่า "บี้ให้ตาย" ปลาแดงตัวน้อยก็สั่นเทิ้ม
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ปีศาจต้นท้อก็ส่ายหัว: "ช่างเถอะ เอากลับบ้านก่อนดีกว่า รอจางเสวี่ยเสวี่ยกลับมาแล้วค่อยมอบให้เธอ"
ต่างก็เป็นปลาคาร์พมงคล บางทีอาจจะได้เป็นเพื่อนเล่นกัน?
ที่เจี้ยงเยว่ซานจวง ปีศาจต้นไม้หลายตนยังคงพูดคุยกันเสียงดังจอแจ