พอตั้งสติได้ ฝูไน่ไน่ก็รีบรุดไปบ้านใหม่ของหลานชายทันที
เธอไม่เคยไปที่นั่นมาก่อน แค่ได้ยินหลานชายบอกถึงพื้นที่และตำแหน่งคร่าว ๆ
เมื่อไปถึงแถวนั้น เธอเที่ยวถามอยู่นานกว่าจะเจอหมู่บ้านที่เพิ่งเปิดขายได้ปีกว่า ๆ คาดว่าที่นี่คงเป็นบ้านใหม่ของหลานชาย
แต่พอเข้ามาในหมู่บ้านแล้ว ถ้าไม่รู้เลขอาคารก็แย่สิ
เธอจึงส่งข้อความหาเสี่ยวเฟยหลานชาย เพื่อถามเลขอาคารของบ้านใหม่
บังเอิญน้องชาย สะใภ้ และครอบครัวหลานชายเพิ่งกลับมาจากข้างนอก
หลานชายที่เมื่อก่อนเอ่ยปากเรียก 'อากู้อากู้' อย่างสนิทสนม เห็นข้อความในมือถือก็พูดอย่างรำคาญใจ "อากู้ฉันนี่รำคาญจริง ส่งข้อความถามโน่นถามนี่ตลอดเลย คิดว่าตัวเองเป็นแม่แท้ ๆ ฉันรึไง!"
น้องชายบอก "แกก็กุเลขอาคารมั่ว ๆ หลอกไปก่อน ถ่วงเวลาไปเรื่อย ๆ"
สะใภ้บอก "ตอนแรกที่บอกว่ามาอยู่ด้วยกันก็แค่พูดไปอย่าง ไม่คิดว่าเขาจะเชื่อจริงจัง ไม่ใช่ครอบครัวเดียวกัน จะมาอยู่ด้วยกันได้ไง? อีกอย่าง ห้องนอนมีแค่สามห้อง พ่อกับแม่ห้องหนึ่ง ลูกกับเมียอีกห้องหนึ่ง ลูกน้อยอีกห้องหนึ่ง ที่ไหนมีเหลืออีก?"
หลานชายว่า "แต่มันปิดได้ไม่นานหรอกนะ ถ้าอากู้รู้ว่าพวกเรารวมหัวกันหลอกเอาเงินเขา จะทำยังไง?"
เสียงสะใภ้สูงขึ้นฉับพลัน "อะไรคือหลอก? คนหนึ่งเป็นหลานชายแท้ ๆ คนหนึ่งเป็นน้องชายแท้ ๆ เขาเองก็ไม่มีลูก ทรัพย์สินไม่ช้าก็เร็วก็ต้องตกถึงพวกแกมิใช่รึ? จะให้เร็วให้ช้า ก็ต้องให้อยู่ดี?"