หงเฟิงเย่โกรธขึ้นมาบ้าง: "ฉันขอให้คุณช่วยก็เพื่อช่วยชีวิตนะ คุณจะให้ฉันกระโดดลงไปได้ยังไง? กระโดดลงไปก็ตายสิ?"
ซางเฟยหว่านกล่าว: "หรือไม่คุณก็ขอให้เธอยกโทษให้ ถ้าเธอไม่โกรธแล้ว เธอก็จะจากไปเอง"
ถึงตอนนี้ ลูกสาวของเธอแขวนอยู่บนเส้นด้าย หงเฟิงเย่ก็จนปัญญาจริง ๆ
เธอหันหน้าไปทางหลี่เสี่ยวหว่าน คุกเข่าลงวิงวอน:
"หลี่เสี่ยวหว่าน ปีนั้นพวกเราผิดเอง ฉันรู้แล้วว่าผิด ได้โปรดยกโทษให้ลูกสาวฉันด้วยเถิด! เธอไม่รู้อะไรด้วย เธอไม่เคยทำร้ายคุณเลยนะ ได้โปรดไว้ชีวิตเธอ ได้โปรดไว้ชีวิตเธอ!"
พูดพลาง หงเฟิงเย่ก็โขกศีรษะลงพื้นไม่หยุด
น่าเสียดายที่คำขอโทษนี้มาช้าไปถึงยี่สิบห้าปีเต็ม!
"ฮิ ๆ……" เด็กสาวที่ยืนอยู่บนราวระเบียงหัวเราะออกมา หัวเราะไปหัวเราะมาแต่แววตากลับโหดเหี้ยมขึ้นเรื่อย ๆ
"คนในหอพัก 402 ตายหมดแล้ว ทำไมเธอยังมีชีวิตอยู่อีก? เธอมีสิทธิ์อะไรยังมีชีวิตอยู่?"
"เธอทำให้ฉันตาย แต่ตัวเธอยังได้เรียนหนังสืออย่างดี ใช้ชีวิตอย่างดี แต่งงานมีลูกได้ แล้วยังทำตัวเป็นคนดี ได้รับความเมตตาจากทุกคน! มีสิทธิ์อะไร มีสิทธิ์อะไรกัน?"
เธอพูดแล้วก็หัวเราะอีกครั้ง: "พวกเธอปีนั้นบีบให้ฉันไม่มีทางไป นอกจากไปตาย เอาอย่างนี้ดีกว่า… ฉันให้ทางเลือกเธอนะ: หนึ่ง ลูกสาวเธอกระโดดลงไป; สอง ตัวเธอเองกระโดดลงไป ฮิ ๆ แบบนี้สนุกไหมล่ะ?"
"สตรีมเมอร์ช่วยพวกเราด้วย ช่วยพวกเราด้วย!" หงเฟิงเย่รู้ว่าไม่มีทางใช้เหตุผลกับวิญญาณ หันหน้ามาอ้อนวอนซางเฟยหว่านต่อ
ซางเฟยหว่านยักไหล่: "เงื่อนไขเธอก็บอกแล้ว คุณเลือกเถอะ"
หงเฟิงเย่ร้องไห้พลางพูดว่า: "แต่ฉันจะเลือกยังไง? ฉันจะมองดูลูกสาวฉันตายต่อหน้าต่อตาไม่ได้ แต่ฉันก็ไม่อยากตายเองด้วย! สตรีมเมอร์ ได้โปรดช่วยด้วย"
ซางเฟยหว่านกล่าว: "ที่เธอยังอยู่ที่นี่ไปยมโลกไม่ได้ ก็เพราะความแค้นที่คั่งค้างอยู่นี่แหละ คุณเป็นคนสุดท้ายที่เธอจะแก้แค้น ถ้าความแค้นของเธอสลายไป เธอก็จะจากไปเองตามธรรมชาติ ฉะนั้น รีบเลือกเถอะ ถ้าช้ากว่านี้ฉันกลัวว่าจะช่วยไว้ไม่ได้สักคน"
ขณะนั้นเอง เกาเสี่ยวหย่าก็รู้สึกตัวขึ้นมาบ้าง เห็นตัวเองยืนอยู่บนราวระเบียงดาดฟ้าอย่างหมิ่นเหม่ ตกใจจนร้องอุทาน