มู่เหนียนเหนียนเห็นว่าปิดไม่มิดแล้ว จึงยอมรับแต่โดยดี:
"ใช่ ฉันขโมยต้นฉบับของเธอ แล้วเอาไปเผยแพร่เป็นนิยายของตัวเอง มู่ซุยซุย เธอบอกว่าเราเป็นเพื่อนซี้กันไม่ใช่หรือ? ในเมื่อเป็นเพื่อนซี้ ทำไมของของเธอถึงแบ่งให้ฉันไม่ได้? เธอมีชื่อเสียงโด่งดังแล้ว แถมยังหาเงินได้มากมาย แบ่งให้ฉันสักหน่อยจะเป็นอะไรไป?"
"นี่มันของที่เอามาแบ่งกันได้หรือ? ฉันหาเงินได้ก็ไม่เคยลืมเธอนะ! เงินที่เธอยืมฉันไป ฉันไม่เคยทวงคืนเลยสักคำ วันเกิดเธอ ฉันยังให้รถยนต์เธอเป็นของขวัญ!" มู่ซุยซุยโกรธจนตัวสั่นไปหมด "แล้วเธอทำกับฉันแบบนี้หรือ?"
ความจริงข้อนี้ สะเทือนใจมู่ซุยซุยยิ่งกว่าตอนถูกแจ้งความว่าลอกเลียนผลงานเสียอีก
เธอกับเพื่อนซี้มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน รู้จักกันทางอินเทอร์เน็ตในช่วงที่ชีวิตย่ำแย่ที่สุด ไม่นานก็เปิดอกคุยกัน กลายเป็นเพื่อนรู้ใจ
แรกเริ่ม ทั้งสองเป็นนักเขียนหน้าใหม่ที่ไม่มีใครรู้จักในวงการ ต่างไม่ได้รับการยอมรับจากครอบครัวและเพื่อนฝรั่ง ต่างมีความฝันและไม่ยอมล้มเลิก
ในกลุ่มนักเขียนแห่งหนึ่ง ทั้งสองพูดคุยกันอย่างถูกคอ ราวกับรู้จักกันมานาน
ต่อมา พวกเธอนัดกันเขียนงานทุกวัน มุ่งมั่นไปด้วยกัน
พวกเธอให้กำลังใจกัน อ่านงานให้กันและเสนอความเห็น ทั้งยังระบายเรื่องที่เจอการปฏิบัติไม่เป็นธรรม
ต่อมาเพื่อประหยัดค่าเช่าบ้าน พวกเธอย้ายมาอยู่ห้องเช่าด้วยกัน
ตอนนั้นยากจนมาก งานเขียนที่อุตส่าห์ตั้งใจเขียน กลับเลี้ยงตัวเองไม่ได้เลย
ต่อมาพวกเธอทำงานพิเศษด้วยกัน กลางวันหาเงินเลี้ยงกาย กลางคืนเขียนหนังสือเลี้ยงความฝัน
พวกเธอร้องไห้ด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน และสัญญากันไว้ว่าจะต้องได้เป็นนักเขียนตัวจริง ตบหน้าทุกคนที่ดูถูกพวกเธอ!
แม้แต่นามปากกาของพวกเธอ ก็มีความหมายพิเศษ
มู่เหนียนเหนียนพูดว่า "เราต้องเหนียนเหนียน ซุยซุย ไม่พรากจากกัน"
ดังนั้นพวกเธอจึงคนหนึ่งชื่อว่ามู่ซุยซุย อีกคนชื่อว่ามู่เหนียนเหนียน
มู่เหนียนเหนียนยังพูดว่า "หากวันหนึ่ง เราสองคนดังขึ้นมา นักอ่านเห็นชื่อเรา ก็จะรู้ว่าเราเป็นเพื่อนซี้กัน"