ซางเฟยหว่านจ้องมองจางเสวี่ยเสวี่ยอย่างจริงจัง จนจางเสวี่ยเสวี่ยรู้สึกขนหัวลุกขึ้นมา: "เธอมองฉันแบบนั้นทำไม?"
ซางเฟยหว่านพูด: "ได้ยินเธอชมผู้ชายเป็นครั้งแรก เสวี่ยเสวี่ยเธอคงจะชอบเขาแล้วใช่ไหม?"
จางเสวี่ยเสวี่ย: "..."
"ไม่มี! เธออย่าพูดมั่ว!" จางเสวี่ยเสวี่ยรีบอธิบาย "ฉันจะเป็นผู้ชายง่ายๆ ได้ยังไง? ชาตินี้ฉันไม่มีทางรู้สึกชอบผู้ชายคนไหนทั้งนั้น! ฉันแค่... ฉันแค่..."
ซางเฟยหว่านกลับพูดอย่างจริงจังเป็นพิเศษ: "เสวี่ยเสวี่ย ประสบการณ์ของแม่เธอจะไม่เกิดขึ้นกับเธอ เธอสามารถตามหาความสุขของตัวเองได้เต็มที่"
พูดจบเธอก็ตบไหล่จางเสวี่ยเสวี่ยเพื่อให้กำลังใจ
จางเสวี่ยเสวี่ย: "..."
ในห้องจัดเลี้ยงของเรือสำราญ ทุกคนยังคงหลับอยู่ นอนระเกะระกะ
จางเสวี่ยเสวี่ยยังคงกังวลใจ ว่าจะอธิบายหรือไม่ว่าตนไม่ได้สนใจอวี๋เป่ยหมิง?
ถ้าอธิบาย ก็กลัวว่าจะเปิดเผยความจริง ซึ่งอวี๋เป่ยหมิงต้องโกรธแน่
ถ้าไม่อธิบาย ปล่อยให้หว่านหว่านเข้าใจผิดก็ไม่ดีเหมือนกัน
จะอธิบายดีหรือไม่อธิบายดี?
เอ๊อะ! แค่คิดถึงจางเสวี่ยเสวี่ยก็ปวดหัวแล้ว
ยิ่งคิด จางเสวี่ยเสวี่ยก็ยิ่งรู้สึกเสียใจ: ทำไมต้องเข้าไปยุ่งระหว่างคนสองคนนั้นด้วย?
ตอนนี้ ซางเฟยหว่านกลับเรียกให้เธอทำงาน: "ปลุกคนของทีมงานทั้งหมดเถอะ ถ่ายทอดสด 'สวรรค์บนดิน' กำลังจะเริ่มแล้ว ถ้าพวกเขายังไม่ตื่น คงจะมีปัญหา"