ขณะนั้น ประตูห้องก็เปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าด สิ่งที่ออกมามิใช่ภูตผีปีศาจน่ากลัว แต่เป็นชายชราผู้มีสองขมับขาวโพลน ใบหน้าซูบตอบ
ชายชรามองสามคนเสี่ยวโจวด้วยความสงสัย "ดึกดื่นป่านนี้ พวกเธอสามคนมามั่วสุมส่งเสียงดังหน้าบ้านฉันทำไม? จะเอาอะไร?"
เสี่ยวหลิวพูดอึกอัก ลนลานจนพูดอะไรไม่ออก
สายตาของเสี่ยวโจวมองข้ามชายชราไป เห็นภายในห้องนั่งเล่นมีโต๊ะตั้งรูปถ่ายขาวดำอยู่
หญิงสาวในรูปดูอ่อนวัย อายุราวยี่สิบต้น ๆ หน้าตาสะสวย รอยยิ้มหวานละมุน ข้างรูปมีทั้งเทียนธูปและเครื่องเซ่นวางอยู่
มีหญิงชราผมขาวคนหนึ่งกำลังนั่งยอง ๆ หน้าโต๊ะ ค่อย ๆ เผากระดาษเงินกระดาษทองอย่างเงียบเชียบ
เสี่ยวโจวรีบชี้ไปที่รูปถ่ายนั้นแล้วพูดว่า "พวกเรามาคารวะเธอครับ!"
ชายชราหันไปมองรูปข้างหลังตน พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย "พวกคุณรู้จักลูกสาวฉันเหรอ?"
หนุ่มทั้งสามรีบผงกหัว
เสี่ยวโจวบอกว่า "ลูกสาวคุณชื่อซูเหวินเหวินหรือเปล่าครับ? วันนี้เป็นเทศกาลจงหยวน พวกเราตั้งใจมาเคารพเธอครับ"
ไก่น้อยวิ่งไวก็รีบพูด "พวกเราจะไม่รบกวนนานครับ แค่อยากคำนับหน้ารูปตั้งของเธอสักสองสามที"
เสี่ยวหลิวก็ผงกหัวคลอตามพลางส่งเสียงอือออเป็นพัก ๆ
พอมีเรื่องของบุตรสาวผู้ล่วงลับเข้ามาเกี่ยวข้อง ความตื่นตัวระแวงของชายชราก็จางหายไปทันที เขายิ้มพลางว่า "อย่างนี้นี่เอง พวกคุณนี่ใส่ใจจริง ๆ เชิญเข้ามาเร็ว เชิญเข้ามาเร็ว!"
หันไปแลเห็นว่าในห้องมีควันธูปตลบอบอวลเพราะการจุดกระดาษเงินกระดาษทอง ชายชราจึงบอกภรรยาว่า "พอได้แล้ว ๆ เธอเผามาทั้งคืนแล้ว! พอให้ลูกสาวเราใช้ในปรโลกแล้ว!"