"คุณซาง ในที่สุดคุณก็ออกมาแล้ว!" เฟิงเหวินเยี่ยนเห็นซางเฟยหว่านปลอดภัยดี ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก "ดีจริงๆ ผมเป็นห่วงคุณมาตลอด"
พานเม่าที่รออยู่หน้าประตูก็อยากรู้ความคืบหน้าข้างในเหมือนกัน:
"โรงพยาบาลจิตเวชนั่นเป็นยังไงบ้าง? พูดแล้วก็แปลก ตอนที่ผมออกมาแรกๆ ยังพอเห็นป้ายโรงพยาบาลจิตเวชเลือนๆ ตอนนี้กลับมองไม่เห็นเลยสักนิด"
เฟิงเหวินเยี่ยนพูดว่า: "พวกเราเข้าไปตั้งนานแล้ว ไม่คิดว่าเวลาจะยังไม่ทันรุ่งสางเลย"
"ที่จริงเวลาได้ผ่านไปหนึ่งวันเต็มแล้ว ตอนนี้เป็นคืนที่สอง" ซางเฟยหว่านหันกลับไปมอง ในตอนนี้ยิมบาสเก็ตบอลยังคงถูกปกคลุมด้วยกลุ่มควันดำอันน่าสยดสยอง
เสี่ยวลู่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู ก็พบว่าเวลาผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืนจริงๆ
"แล้วข้างในมันเป็นยังไงกันแน่?" พานเม่าออกมาได้อย่างปลอดภัย ความกล้าก็มากขึ้น อดถามต่อไม่ได้
ซางเฟยหว่านไม่มีเวลาอธิบายมากนัก: "พวกคุณกลับไปก่อนเถอะ คืนนี้อย่าเข้ามาใกล้ที่นี่อีก พลังหยินข้างในยังเข้มข้นมาก ถ้าเข้าไปอีกจะยุ่งยากกว่าเดิม"
เสี่ยวลู่ยังอยากเดินเข้าไปหาซางเฟยหว่านเพื่อพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกหยวนฟางเซวียนจับแขนไว้ด่า: "เด็กบ้า เนี่ยแกเป็นผู้ช่วยของฉัน หรือผู้ช่วยของหล่อนกันแน่? ไป กลับโรงแรมกับฉัน!"
อย่างไรก็ตาม เธอไม่พบว่าสายตาของเสี่ยวลู่พลันวาบความโหดเหี้ยมขึ้นมาฉาดหนึ่ง
เสี่ยวลู่จู่ๆ ก็กอดหยวนฟางเซวียนไว้ แล้วออกแรงผลักเธอเข้าไปในประตูยิมบาสเก็ตบอล