ชิงเยียนถามซางเฟยหว่านว่า "สตรีมเมอร์คะ เขาคนนั้นในฝันของฉัน...เขาเป็นคนหรือเป็นผีกันแน่"
เมื่อเอ่ยถึงชายคนรักในฝัน ชิงเยียนก็ยังคงรู้สึกเศร้าอยู่บ้าง เกิดมาเป็นสาวโสดมายี่สิบกว่าปี เพิ่งเคยรักผู้ชายเป็นครั้งแรก แต่กลับเป็นเพียงคนในฝันที่เลือนลาง
ซางเฟยหว่านตอบว่า "ไม่ใช่คนไม่ใช่ผี หากเป็นภูตประหลาด"
"หา?" ชิงเยียนอุทานด้วยความตกใจ "ถ้าอย่างนั้น...แล้วทำไมมันถึงตามมารังควานฉันล่ะคะ"
ซางเฟยหว่านชี้ไปที่เสื้อผ้าบนตัวเธอ "ปัญหาอยู่ที่เสื้อผ้าของคุณ"
"เสื้อผ้าของฉันเหรอคะ" ชิงเยียนก้มลงมองเสื้อผ้าตัวเอง "นี่คือกระโปรงโบราณที่ฉันซื้อมาในราคาแพง คนขายบอกว่าเป็นเสื้อผ้าที่มีอายุเป็นร้อยกว่าปี ฉันชอบเนื้อผ้าและฝีมือปักมาก ก็เลยซื้อมาแล้วใส่บ่อยๆ..."
พูดมาถึงตรงนี้ เธอก็นึกถึงคนในฝันขึ้นมาทันที ทุกครั้งที่ร่วมรักกัน เขาจะซบลงบนตัวเธอ และจูบซ้ำไปซ้ำมา เหมือนกำลังจูบเธอแต่ก็เหมือนกำลังจูบเสื้อผ้าด้วยเช่นกัน
เขายังเคยบอกอีกว่า "เสื้อผ้าตัวนี้คุณใส่แล้วดูงดงามมาก ต่อจากนี้ไปก็ให้ใส่นอนทุกคืน"
ดังนั้นทุกคืนหลังจากอาบน้ำ เธอจะสวมชุดนี้เข้านอน
เรื่องของคนรัก หญิงสาวย่อมใส่ใจเป็นพิเศษ
แต่เมื่อคิดตอนนี้ เธอกลับรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ซางเฟยหว่านมองออกตั้งแต่แรกเห็นว่า สิ่งที่เธอพบเจอคือ ปีศาจแห่งความฝัน
มีคนบอกว่า ความฝันนั้นเลื่อนลอน นอกจากนี้ยังมีคนบอกว่า ความฝันเกิดจากจิต
แต่พวกเขากลับไม่รู้ว่า ความฝันก็มีจิตวิญญาณเช่นกัน
และสิ่งที่ชิงเยียนพบ ก็ควรจะเป็นความฝันที่บ่มเพาะจนกลายเป็นปิศาจ