พลังหยินเข้มข้นพวยพุ่งออกจากร่างของฉินเยว่เอ๋อร์ จ้าวจื้อหย่งรู้ตัวว่าต้องหนี แต่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้น พลังหยินเหล่านั้นก็เลื้อยพันรัดตัวเขาไว้ราวกับงูยาว
เขากลอกตาค้างก่อนจะหมดสติไป
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขากลับพบว่าตัวเองสวมกระโปรงยาวแบบราชวงศ์ถัง เกล้าผมเป็นมวยสูงประดับปิ่นคู่
ฉัน… เหตุใดจึงสวมชุดสตรี?
จิตใจของจ้าวจื้อหย่งพร่าเลือนและสับสน ราวกับมีม่านหมอกหนาทึบบดบังทะเลจิต ปกคลุมความทรงจำในฐานะคนยุคปัจจุบัน และท่วมท้นด้วยความทรงจำแปลกถิ่นอีกชุดหนึ่ง —
โอ้ ใช่แล้ว ข้าคือคุณหนูแห่งตระกูลหยาง หยางอวี้หวน!
หยางอวี้หวน บุตรีแห่งครอบครัวขุนเธอ
ภายหลังบิดาจากไปก่อนวัยอันควร เธอจึงถูกส่งไปเลี้ยงดูในบ้านของอาเขย
อวี้หวนเป็นเด็กสาวที่เฉลียวฉลาดยิ่ง ตั้งแต่เล็กก็ร่ำเรียนจบครบทั้งดนตรี หมากล้อม อักษร และวาดภาพ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเชี่ยวชาญด้านการร่ายรำและท่วงทำนองดนตรี
ดังนั้น ภาพในความฝันของเขา ณ ขณะนี้จึงเป็นเช่นนี้ —
ชายร่างกำยำล่ำสัน หนวดเครารุงรัง สวมกระโปรงยาวราชวงศ์ถัง บิดสะโพกอวบอ้วน สะบัดแขนเสื้อพลิ้วไหว ร่ายรำอยู่ในสวนดอกไม้
เหล่าสาวใช้และแม่นมที่ล้อมวงอยู่พากันปรบมือชมว่า "คุณหนูรำได้งดงามยิ่ง! คุณหนูช่างงามเหลือเกิน!"
ไม่นาน ภาพก็เปลี่ยนไป ฉากหลังสลับเป็นงานเลี้ยงสมรสที่จวนองค์หญิง เสียงดนตรีสนุกสนานกึกก้อง ครึกครื้นไม่ธรรมดา