ในโพรงไม้มืดสนิท มีแสงขาวจาง ๆ ส่องระยิบจากด้านหน้า ซางเฟยหว่านรีบก้าววิ่งมุ่งตรงไปยังแสงนั้น
ยิ่งก้าวเข้าไป แสงขาวตรงหน้าก็ยิ่งค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น
เมื่อความมืดสลายไปโดยสิ้นเชิง ภาพรอบด้านก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
เธอพบว่าตัวเองกำลังเดินออกจากโพรงไม้อีกครั้ง
หันหลังกลับไปมอง ต้นไม้ก็ยังคงใหญ่โตสูงใหญ่เช่นเดิม เพียงแต่ใบไม้ไม่เรืองแสงอีกแล้ว และไม่มี 'ผล' สีแดงห้อยระย้าอยู่
นอกจากจะสูงใหญ่กว่าปกติ ต้นไม้ต้นนี้ดูเหมือนจะไม่ต่างจากต้นไม้ธรรมดาเลย
และบรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไป ไม่ใช่ถ้ำหินปูนใต้ดินอีกต่อไป แต่อยู่บนผิวดิน
ไกลออกไปคือท้องทะเลสีครามกับฟ้าสีเบื้อง สายลมเย็นพัดเบา ๆ เข้าหน้ามีกลิ่นเหม็นคาวทะเล ใต้เท้าคือทุ่งหญ้ากว้างใหญ่
ซางเฟยหว่านยืนอยู่ท่ามกลางฉากนั้น รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังมาเที่ยวพักผ่อนบนเกาะธรรมดาแห่งหนึ่ง
ขณะนั้นเอง ฝูงชนหนึ่งก็เดินออกมาจากป่าไม้ไกล ๆ
ชายหนุ่มที่นำหน้าดูอายุราว 20-30 ปี เดินอยู่ใต้ต้นไม้พลางอุทานไม่หยุดปาก: "ต้นไม้นี่สูงจริง ๆ ใหญ่จริง ๆ! ได้ยินมาว่ามีอายุยาวนานเกินสี่พันปีแล้ว"
"สี่พันปี! คนกับต้นไม้ต่างกันตรงไหนกันแน่? ทำไมต้นไม้ถึงมีชีวิตอยู่ได้เป็นพันปี แต่คนอยู่ได้ถึงร้อยปีกยังยากยิ่ง? ยีนความอายุยืนของต้นไม้คืออะไร? และอะไรกันแน่ที่กำหนดอายุขัยของมนุษย์?"
เขาหันไปบอกผู้ติดตามเบื้องหลัง: "ถ้าไขความลับพวกนี้ได้ อายุขัยของมนุษย์จะเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดหรือไม่?"
ฝูงชนวนรอบอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ซางเฟยหว่านมองเห็นทุกคน แต่พวกเขากลับมองไม่เห็นซางเฟยหว่าน