ทั้งสองเดินไปคุยไป ไม่รู้ตัวว่าใกล้จะสี่ทุ่มแล้ว
ซางเฟยหว่านกล่าวว่า "ฉันต้องกลับแล้ว คืนนี้ยังมีถ่ายทอดสด"
อวี๋เป่ยหมิงตอบ "ได้ ไว้มีโอกาสจะไปเยี่ยมกองถ่ายเธอ"
"ลาก่อน" ซางเฟยหว่านเอ่ยจบ หันหลังแล้วเดินจากไป
อวี๋เป่ยหมิงจ้องแผ่นหลังของเธอ มองอยู่นานแสนนาน กระทั่งเงาของเธอเลือนหายไปสุดมุมตึก เขาก็ยังไม่อาจละสายตากลับมาได้
ในดวงตาคู่นั้น เปี่ยมล้นด้วยรอยยิ้มลึกซึ้ง ทำให้ท่าทีเย็นชาราวเทพเจ้าของเขา เจือความอบอุ่นแบบมนุษย์ขึ้นมาหลายส่วน
เขาปรารถนาไม่มาก ขอเพียงได้เห็นเธอเช่นนี้เป็นครั้งคราว รู้ว่าเธอปลอดภัยดี ก็เพียงพอแล้ว
ซางเฟยหว่านกลับถึงโรงแรม เดินมาถึงประตู ก็เห็นกลุ่มแฟนคลับยืนห้อมล้อม ตะโกนว่า "ฉินเยว่เอ๋อร์ ฉินเยว่เอ๋อร์!"
ด้านข้างก็มีแฟนคลับของซางเฟยหว่านไม่น้อย ยืนสงบอยู่ริมทาง หวังจะได้เห็นเทพธิดาสักแวบ
แต่จำนวนแล้ว ยังน้อยกว่าฐานแฟนคลับของฉินเยว่เอ๋อร์ไปมาก
เวลานี้ ฉินเยว่เอ๋อร์ก้าวลงจากรถตู้ เสียงร้องของฝูงชนก็ยิ่งดังกระหึ่ม
ฉินเยว่เอ๋อร์ก้มศีรษะ ท่ามกลางการคุ้มกันของรปภ. เดินผ่านฝูงชนด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วรีบเข้าโรงแรมไป
คังซินเอ๋อร์เดินตามหลังเธอติด ๆ ปากพลางบ่นรำคาญว่า "แฟนคลับพวกนี้น่ารำคาญจริง ดึกดื่นยังตามมา โอ๊ย เยว่เอ๋อร์เธอเดินช้า ๆ รอฉันหน่อยสิ!"