"เฮ้ยเฮ้ย เผาไม่ได้นะ!" ผีเฒ่าคว้าบัตรสมาชิกของตัวเองคืนมาอย่างรวดเร็ว แล้วรีบแก้คำพูดของพ่อ "เป็นสมาคมนักเขียนเครือข่าย! ไม่เหมือนกัน!"
"ไม่เหมือนกันตรงไหน? รองเท้าผ้าตาข่ายกับรองเท้าเดินก็เป็นรองเท้าด้วยกันทั้งคู่ ปู่ของแกตอนยังมีชีวิตฝันอยากเป็นนักเขียนใหญ่ แต่สมัยนั้นไม่มีเงื่อนไข แกก็ถือว่าทำตามความฝันของปู่ให้เป็นจริง สร้างชื่อเสียงให้วงศ์ตระกูล ต้องโอ้อวดให้หน่อยเพื่อให้ปู่หลับตายอย่างสบายใจ"
ผีเฒ่าถอนหายใจ ไม่อยากอธิบายอะไรมาก
แต่ไม่คิดว่าคนพูดไม่คิด คนฟังกลับเก็บไปคิด
"ฉันได้ยินว่าหลานชายฉันเป็นนักเขียนใหญ่ ดีใจมาก... ถึงกับยอมสละโอกาสจุติที่รอมาหลายสิบปี วิ่งมาดูที่โลกมนุษย์ว่าหลานทำชื่อเสียงได้ยังไง สุดท้าย..."
ผู้เฒ่าพูดไปพลางน้ำเสียงเปลี่ยนทันที:
"แกเขียนอะไรกันเนี่ย? ไร้ซึ่งลีลาการเขียนก็ช่างเถอะ ยังเอาผู้หญิงคนนั้นคนนี้มาคู่กับพระเอกอีก ผู้หญิงทุกคนเห็นหน้าเขาก็ตกหลุมรักเขาโดยไม่รู้ตัว แค่มองด้วยสายตาคมกริบก็เกิดประกายไฟ ทำให้ผู้หญิงเต็มใจคุกเข่าเป็นทาสรับใช้เขางั้นเหรอ?"
"นี่น่ะมันเป็นเรื่องที่ผิดศีลธรรมอันดีงาม!"
"เนื้อหาที่น่าอับอายแบบนี้ จะให้คนอ่านดูได้ยังไง? นี่มันเป็นการทำร้ายประชาชนชัด ๆ!"
"ถ้าเป็นสมัยก่อน ต้องโดนนำตัวไปประจานตามถนน ให้ประชาชนประณามทั่วประเทศ โอ๊ย หน้าของฉัน... แกทำมันหล่นหายไปถึงยมโลกแล้ว!"
ผีเฒ่าคิดถึงสาเหตุหลายอย่าง แต่ไม่คิดว่าจะเป็นเพราะเรื่องนี้!
เขาหน้าตาบูดบึ้งถามผู้เฒ่า "ปู่ครับ งั้นผมควรเขียนยังไง? นิยายออนไลน์ไม่เขียนแบบนี้ แล้วจะเขียนยังไงล่ะครับ?"