ลั่วกังเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้งานถ่ายทำค่อนข้างยุ่ง รีบเร่งให้ทุกคนรีบทำงาน!
แต่ตัวเขากลับวิ่งมาหาซางเฟยหว่าน แล้วถามว่า "คุณซาง นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? โดนผีเข้าอีกแล้วหรือ?"
ซางเฟยหว่านพูดว่า "ประมาณนั้นแหละ"
ลั่วกังรู้สึกหมดคำพูด ถ่ายทำหนังดี ๆ ทำไมต้องมีเรื่องเกิดขึ้นทุกสามวันสองวัน?
"แล้วเรื่องนี้จะแก้ยังไง จะมีผลต่อการถ่ายทำของเราไหม?"
"ไม่เกี่ยวกับเรา ตอนกลางคืนนอน ให้ปิดประตูหน้าต่างให้ดี ได้ยินเสียงเคาะประตูอย่าเปิดประตูตามใจก็พอ"
"แล้วทำไมคน ๆ นั้นถึงถูกควักลูกตา?"
"ผู้กำกับ คุณไม่ควรอยากรู้อยากเห็นดีกว่า"
"???"
"อยากรู้อยากเห็นเกินไป จะไปเจอกับกรรมที่ไม่ควรแตะต้อง บางทีคุณอาจถูกจับตาก็ได้"
"..."
ลั่วกังถูกคำพูดนี้ทำให้รู้สึกว่าน่าจะปวดลูกตาขึ้นมาซะอย่างนั้น
จวงเสี่ยวเยียนยืนอยู่ที่ประตู ก็ได้ยินบทสนทนาระหว่างซางเฟยหว่านกับลั่วกัง
เธออดไม่ได้ที่จะอยากรู้อยากเห็น เข้าไปใกล้ลั่วกังแล้วถามว่า "ผู้กำกับ ฉันได้ยินว่าคุณซางคนนั้นเป็นอาจารย์เซวียนเสวียที่เก่งมาก จริงหรือเปล่า?"
ลั่วกังพยักหน้า "เมื่อคืนคุณก็ได้ยินไม่ใช่เหรอ เธอให้พวกเราอย่าเปิดประตูตามใจ พอเปิดประตูก็เกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ"
จวงเสี่ยวเยียนพูดว่า "ถ้าเธอเก่งขนาดนั้น ทำไมไม่จัดการผีให้หายไปเลยล่ะ ตอนกลางคืนมีคนมาเคาะประตู รู้ว่ามีปัญหาชัด ๆ แต่เธอกลับไม่ออกมา เธอนับเป็นอะไรเซวียนเสวียอาจารย์? ไม่มีสำนึกแห่งความยุติธรรมเลยสักนิด!"
ลั่วกังรีบทำท่าปิดปาก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "อย่าพูดไปเรื่อย! รีบไปแต่งหน้า เปลี่ยนชุดได้แล้ว วันนี้ต้องถ่ายทำให้ดี พยายามให้เสร็จเร็ว ๆ"
จวงเสี่ยวเยียนทำปากยู่ แล้วหันไปเห็นอวี๋เป่ยหมิงกำลังมองเธออยู่