ซางเฟยหว่านอยู่บนเขา จะให้เรียกบริการจัดส่งแน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เดินไปที่หน้าเต็นท์อวี๋เป่ยหมิง
ยังไม่ทันเอ่ยปาก อวี๋เป่ยหมิงก็เปิดประตูเต็นท์ออกมาก่อน พลางเอ่ยขึ้นว่า:
"หว่านหว่าน มาได้ยังไง?"
ซางเฟยหว่านเหลือบมองภายในเต็นท์ เห็นเสี่ยวเฮยนอนทาบบนเสื้อคลุมของอวี๋เป่ยหมิง หลับโดยเหยียดแขนขาสุดเหยียด ไม่มีความเป็นระเบียบเอาซะเลย
"ฉันจะขอยืมเสี่ยวเฮย ให้มันช่วยไปส่งพัสดุที่ใต้เขาหน่อย"
"ไม่มีปัญหา"
อวี๋เป่ยหมิงรับคำ พลางยื่นมือไปหยิบเสี่ยวเฮยขึ้นมาทันที: "ตื่นมาทำงานได้แล้ว"
เสี่ยวเฮยยังไม่ทันตั้งตัว สีหน้าดูตกใจไม่เข้าใจอะไร
อวี๋เป่ยหมิงพูดว่า: "ไปวิ่งธุระหน่อย ลงเขาส่งพัสดุ"
"เหมียว?" เสี่ยวเฮยตั้งสติได้ทันที พลางดิ้นรนกระโดดกลับเข้าไปในเต็นท์ แล้วเอาหัวมุดเข้าไปในเสื้อผ้า แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน
อวี๋เป่ยหมิงตบก้นน้อย ๆ ที่โผล่ออกมานอกเสื้อผ้าเบา ๆ: "ไปวิ่งสักรอบเถอะ เผื่อจะได้ลดความอ้วนไปในตัว ดูสิก้นแกเต็มไปด้วยไขมัน"
เสี่ยวเฮยซุกก้นเข้าไปในเสื้อผ้าด้วย แล้วเริ่มส่งเสียงกรน
อวี๋เป่ยหมิงหยิบแบงก์ร้อยหนึ่งใบออกจากกระเป๋า: "เมื่อกี้ฉันจะให้เงินค่าขนมแกไว้ซื้อของกินที่แกชอบ จะได้ไม่ต้องมาผจญแดดผจญฝน อยู่บนเขากับพวกเรา ไหน ๆ แกก็ไม่อยากไป ก็ไม่ต้องฝืนแล้ว"
เสี่ยวเฮยพอได้ยินก็โผล่ออกมาทันที รีบวิ่งไปหาซางเฟยหว่าน ร้องเหมียว ๆ แสดงว่าตนเป็นแมวน้อยขยัน ไม่ได้ยอมช่วยเพราะถูกยั่วด้วยอาหารแน่นอน