อวี๋เป่ยหมิงมองไปที่ไหล่ของซางเฟยหว่าน เสื้อผ้าที่ไหล่ของเธอถูกกรีดเป็นรอยขาด เลือดไหลซึมออกมา ย้อมแขนเสื้อเป็นสีแดงทั้งข้าง
"หว่านหว่าน เธอบาดเจ็บ" เขาเตรียมใช้พลังปราณวิญญาณช่วยรักษาโดยไม่ทันคิด
"ไม่ต้องเสียพลังปราณวิญญาณให้เปล่าประโยชน์หรอก บาดแผลเล็กน้อยไม่เป็นไร" ซางเฟยหว่านกดมือของเขาไว้ "แต่เมื่อครู่เธอช่างหุนหันพลันแล่นจริง ๆ จู่ ๆ ก็โผล่มาในตอนที่เรากำลังต่อสู้กัน ถ้าไม่ใช่ฉันรีบเก็บดาบทัน ชีวิตเธอคงไม่รอด!"
สีหน้าอวี๋เป่ยหมิงซีดเล็กน้อย บาดแผลที่บริเวณหัวใจเริ่มปวดร้าวอีกครั้ง แต่เขากลับยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ:
"ฉันรู้ว่าเธอไม่ลงมือกับฉัน วิธีนี้จึงเป็นวิธีที่เร็วที่สุดในการแยกแยะของปลอม ฝ่ายตรงข้ามแข็งแกร่งขนาดนี้ ฉันปล่อยให้พวกเธอสู้กันต่อไปไม่ได้ อีกอย่าง จุดประสงค์ของอีกฝ่ายน่าจะต้องการให้ฉันแยกแยะของจริงของปลอมให้ได้ แค่แยกแยะได้ ก็สามารถทำลายกลอุบายของเธอได้!"
ซางเฟยหว่านพูดว่า "ก็จริง แต่เธอ…"
"ฉันไม่เป็นไร…"
พูดมาได้ครึ่งประโยค จู่ ๆ ในทรวงอกของเขาก็มีเลือดพลุ่งพล่าน เจ็บปวดจนทรงตัวไม่อยู่ ร่างกายร่วงลงไปข้างหน้า
ในเสี้ยววินาทีที่กำลังจะกระแทกพื้นหิมะ ซางเฟยหว่านพุ่งตัวตามไปอย่างรวดเร็ว ประคองร่างที่ร่วงหล่นของเขาไว้ แล้วค่อย ๆ ลงสู่พื้นหิมะอย่างช้า ๆ
อวี๋เป่ยหมิงล้มตัวลงในอ้อมแขนของซางเฟยหว่าน ใบหน้าซีดราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ มีเพียงรอยเลือดที่แก้มเท่านั้นที่แดงจนแสบตา
ซางเฟยหว่านเห็นบาดแผลของเขา ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้: เมื่อครู่ถ้าไม่ใช่เพราะเธอรีบหักพลังกระบี่และเบี่ยงทิศทางไป คงไม่ใช่แค่บาดแผลแบบนี้ แต่คงฟันหัวเขาขาดไปเลย!