ซางเฟยหว่านเงยหน้าขึ้น ก็เห็นอวี๋เป่ยหมิงยืนค่อมตัว ก้มหน้าอยู่ในกระท่อมไม้ ท่าทางทั้งอึดอัดทั้งตลก
หลี่เซี่ยงตงและเฮนรี่ไม่สูงเท่าอวี๋เป่ยหมิง ศีรษะยังพอไม่ติดเพดาน ยืนตัวตรงได้
แต่พอดีตอนนี้ เสี่ยวเฮยไม่รู้จักเว้นวรรค ยังจะกระโดดขึ้นไปเกาะไหล่อวี๋เป่ยหมิงเพื่อคลอเคลีย ถูกอวี๋เป่ยหมิงคว้าตัวลงมาปาใส่พื้น
หลี่เซี่ยงตงมองเสี่ยวเฮย แล้วถามว่า "หรือเพราะเสี่ยวเฮยไม่ใช่มนุษย์ ขาดคนแคระไปหนึ่งตัว เลยทำให้เนื้อเรื่องต่อไปไม่ถูกกระตุ้น?"
ซางเฟยหว่านส่ายหน้า "ไม่น่าใช่ ในเมื่อให้บทเสี่ยวเฮยไปแล้ว ก็คือยอมรับแล้ว บทคนแคระทั้งเจ็ดตัวครบหมดแล้ว "
หลี่เซี่ยงตงคิดไม่ออก "แล้วทำไมเจ้าชายถึงไม่ปรากฏตัว?"
อวี๋เป่ยหมิงพูด "หรือว่าเจ้าชายก็ต้องมีคนแสดง? เพราะจำนวนคนที่เข้ามาในเนื้อเรื่องไม่พอ ตำแหน่งเจ้าชายที่สำคัญที่สุดเลยว่าง?"
ซางเฟยหว่านรีบปฏิเสธ "ไม่ถูก ถ้าตำแหน่งว่าง ก็ให้คนหนึ่งเล่นสองบทบาทได้ เช่น เฮนรี่เป็นทั้งคนขายเนื้อและหนึ่งในคนแคระทั้งเจ็ด ถ้าเจ้าชายว่าง ก็น่าจะ..."
พูดถึงตรงนี้ ซางเฟยหว่านหยุดไปครู่หนึ่ง "ทำไมบางบทบาทต้องมีคนแสดง แต่บางบทบาทเป็นตัวประกอบ? และต้องมีคนแสดง?"
อวี๋เป่ยหมิงรับคำ "ทหาร ราชินี พวกนี้เป็นฉากหลังได้ ดังนั้นเป็นตัวประกอบได้ ไม่ต้องมีคนแสดง"