งานแฟนมีตติ้งมีกำหนดการในบ่ายสองโมง
ตอนเช้า ไป๋จวิ้นยังเฉพาะจ้างสไตลิสต์มาเตรียมจัดทรงให้ซางเฟยหว่านเป็นพิเศษ
สุดท้ายซางเฟยหว่านก็ไม่ใส่ชุดราตรีที่ไป๋จวิ้นเตรียมไว้ คงเลือกชุดกี่เพ้าสีขาวผ้าซาตินมีลวดลายสีทองอ่อนจากตู้เสื้อผ้าของตัวเอง คู่กับรองเท้าส้นสูงสีขาว
ช่างทำผมก็ตามสไตล์เสื้อผ้า ดัดผมลอนย้อนยุคนิดหน่อย แล้วหนีบกิ๊บมุกที่ด้านข้าง ทั้งตัวดูออกทั้งกลิ่นอายคลาสสิกและความเย็นชาสง่างาม
ไป๋จวิ้นพูดว่า "สวย สวยจริงๆ! ไม่ผิดที่เป็นคุณทวดของผม เสื้อผ้าส่วนตัวก็สวย แต่ว่ายังขาดเครื่องประดับไปหน่อย ไม่ดูยิ่งใหญ่พอ"
เขาก็เอาต่างหูที่เตรียมไว้เมื่อวานทั้งหมดกองลงบนโต๊ะแต่งหน้า แล้วพูดกับซางเฟยหว่านว่า "ดูสิ ชอบอันไหน?"
เครื่องประดับที่เขาเลือกก็เน้นความหรูหราเป็นหลัก รูปทรงดูเว่อร์มาก
ไป๋จวิ้นถือสร้อยคอเพชรสีน้ำเงินอันหนึ่งพูดว่า "อันนี้ต้องเรียกเสียงฮาแน่นอน! เพชรสีน้ำเงินใหญ่และบริสุทธิ์ขนาดนี้หายากนะ จับคู่กับโซ่ตัวโอตัวนี้ ทำจากแพลตตินัม แข็งแรงแล้วก็สวย!"
ซางเฟยหว่านขมวดคิ้ว: "สร้อยมันหนาไปหน่อย"
ไป๋จวิ้นพูดว่า "ต้องหนาสิ! จี้เพชรสีน้ำเงินใหญ่ขนาดนั้น ถ้าเส้นเล็กมันจะห้อยไม่ไหว"
ซางเฟยหว่านส่ายหน้า: "เหมือนโซ่หมาอย่างงั้น ไม่เอา"
ไป๋จวิ้นแปลกใจ: "โซ่...โซ่หมา? จะเหมือนโซ่หมาได้ยังไง? คุณทวดลองดูดีๆ สิ ดีไซน์สวยและยอดเยี่ยมขนาดนี้ ฝีมือดีไซเนอร์อัจฉริยะนะเนี่ย!"