ทุกเช้าเมื่อเขามาถึงห้องทำงาน สิ่งแรกที่ทำคือให้อาหารปลา
เช้าวันหนึ่ง เขามาให้อาหารตามปกติ
"คืนหนึ่งไม่ได้กิน หงเอ๋อคงหิวแล้วใช่ไหม? มา กินให้มากๆ หน่อย!"
อาหงเอ๋อร์ไม่ได้ว่ายวนเข้ามากินอาหารอย่างร่าเริงเหมือนเคย
แต่กลับว่ายไปวนเวียนอยู่ใต้ใบบัวบกเล็กๆ แทน
"ทำไมไม่กินอาหารล่ะ? ไม่หิวหรือ?"
เขายื่นนิ้วลงไปลองหยอกปลาตัวน้อย ปลาก็ไม่ยอมเข้ามา เอาแต่ว่ายไปว่ายมาอยู่ใต้ใบบัว
"ชอบใบบัวขนาดนี้เลยเหรอ? อ้าว ใบบัวนี่มันฉีกได้ยังไง?"
บนใบบัวมีรอยฉีกขาด พอสังเกตอย่างละเอียดก็พบว่ารอยฉีกขาดเหล่านั้นเชื่อมกันเป็นตัวอักษรหนึ่งตัว: "ใจ"
ตอนแรกเขายังคิดว่าเป็นเพื่อนร่วมงานคนไหนมือบอนมาทำลายต้นไม้ในตู้ปลา
แต่ไม่นานเขาก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง รอยขอบของตัวอักษรเป็นรอยหยักฟันเลื่อย ไม่เหมือนฝีมือคน เหมือนกับ...เหมือนกับถูกกัดมากกว่า!
จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัว: "หรือว่าอาหงเอ๋อร์กัด?"
เขารีบไปเรียกดูกล้องวงจรปิดในห้องทำงาน ภาพในกล้องเป็นดังนี้:
สองทุ่ม:
คนในห้องทำงานทยอยเลิกงาน
รู้สุขแห่งปลาเก็บของเสร็จ ก็ตั้งใจไปทักทายปลาในตู้ก่อนจะจากไป
ตั้งแต่เขาออกจากห้องทำงาน ปลาตัวนั้นก็ว่ายไปว่ายมาอย่างรวดเร็วในตู้ปลา ดูกระวนกระวายมาก
ว่ายอยู่สักพัก คงจะเหนื่อย ปลาก็หลบไปพักผ่อนที่มุมหนึ่ง ต่อจากนั้นก็เป็นภาพนิ่ง
จนถึงประมาณห้าทุ่ม ปลาตัวนั้นถึงว่ายออกมาอีกครั้ง
ครั้งนี้ มันวนเวียนอยู่ใกล้ใบบัว ไม่หยุดกัดกินใบบัว
ภาพเดินหน้าเร็ว จนกระทั่งหลังจากแปดโมงครึ่ง ห้องทำงานเริ่มมีคนเข้ามา ปลาตัวนั้นถึงจะออกจากบริเวณใบบัว