กะพริบตาปรือเดียว ก็ถึงวันจัดงานพบปะแฟนภาพยนตร์
ซางเฟยหว่านนั่งอยู่ในรถบ้านที่ปีศาจต้นไซเปรสขับ พอวิ่งมาใกล้ประตูทางเข้าหมู่บ้านจัดสรร ก็เห็นอวี๋เป่ยหมิงใส่ชุดสูทสีดำทั้งตัวยืนอยู่ใต้ต้นไม้ดอกริมทาง ท่าทางเหมือนกำลังรอใครสักคน
ปีศาจต้นไซเปรสหันหัวมาบอกซางเฟยหว่านว่า "เจอกันจริง ๆ เลยนะ ประมุขเขาอวี๋กำลังจะออกจากบ้านพอดี จะรับไปส่งเป็นเพื่อนไหม"
ยุคก่อนตอนที่ปีศาจต้นไซเปรสขับรถ มันรับอวี๋เป่ยหมิงไปส่งจนชินมือ จึงผ่อนความเร็วลงเตรียมจอดรถ
"เขามีบริษัทตัวแทนของตัวเอง เรื่องเดินทางย่อมมีคนจัดการให้อยู่แล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง" น้ำเสียงของซางเฟยหว่านเย็นชาเป็นพิเศษ
แม้แต่ปีศาจต้นไซเปรสยังรู้สึกแปลกใจ "แต่ว่า…"
"ขับต่อไป อย่าจอด"
"โอ๋ ได้ครับ"
รถบ้านเร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง พร้อมเสียงลมพัดกระหน่ำ พุ่งผ่านตัวอวี๋เป่ยหมิงไป
อวี๋เป่ยหมิงเงยหน้ามองตามทิศทางที่รถจากไป แลบลิ้นเลียริมฝีปากเบา ๆ: หว่านหว่านยังใส่ใจเรื่องนี้อยู่สินะ
ก่อนหน้านี้เขาแอบซ่อนความรู้สึกไว้ตลอด ไม่กล้าให้ซางเฟยหว่านรู้ ก็เพราะกลัวว่าเธอจะหลีกเลี่ยงตัวเองโดยเจตนา
บัดนี้ สิ่งที่เขากังวลที่สุดก็เกิดขึ้นจริงเสียแล้ว
นับตั้งแต่วันนั้นที่ถูกเธอมองทะลุปรุโปร่ง ตอนเดินเล่นยามเย็น เขาก็ไม่เคยพบเจอเธออีกเลย
เดินมาถึงใต้ตึกบ้านเธอ เมื่อก่อนเพียงเงยหน้าขึ้นก็เห็นเธอยืนบำเพ็ญตบะอยู่บนดาดฟ้า แต่หลังจากวันนั้น บนดาดฟ้าก็ไม่มีเงาของเธออีกต่อไป
ขณะนี้ อวี๋เป่ยหมิงเริ่มรู้สึกเสียใจ
เสียใจว่าคืนนั้นทำไมถึงประมาทปล่อยให้เธอมองเห็นความรู้สึกที่มีต่อเธอ