เพื่อนร่วมงานที่สนิทกันคนหนึ่งแอบดึงแขนเสื้อของชายหนุ่ม แล้วกระซิบเตือนเบา ๆ ว่า "ไม่อยากถูกไล่ออกหรือไง พูดอะไรบ้า ๆ อยู่ได้"
นักรบผู้กล้าหาญเองก็งงไปเหมือนกัน "ผมไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย ทำไมทุกคนมองผมแบบนั้นล่ะ"
แต่ในใจของเขา ความคิดที่เขาไม่รู้ตัวก็ยังหลุดออกมาอย่างต่อเนื่อง:
"เสี่ยวจาง นายไม่ใช่ว่ากำลังวาดเต่าอยู่หรือไง ไม่วาดแล้วเหรอ มาดูฉันทำไม"
"แล้วก็เสี่ยวซุน เสี่ยวหวัง เมื่อกี้พวกนายยังแอบนินทาเจ้านายในกลุ่มเล็กว่าเป็นโจวปาปีอยู่เลย ไม่นินทาต่อแล้วเหรอ"
"เสี่ยวหลิน นายเป็นคนสองหน้าน่ารังเกียจ ปกติก็ด่าเจ้านายเก่งที่สุด แต่พอเจอหน้าเจ้านายกลับประจบประแจงไม่หยุด น่าขยะแขยงชะมัด"
ปากกาในมือเสี่ยวจางหล่นลงพื้นเสียงดัง "ปัง"
เสี่ยวซุนกับเสี่ยวหวังรีบซ่อนโทรศัพท์ทันที
เสี่ยวหลินรีบแก้ตัวอย่างร้อนรน "เจ้านายคะ อย่าไปฟังเขาพูดเพ้อเจ้อเลย ฉันเคารพท่านมากจนพูดไม่ถูกเลยจริง ๆ ฉันจะไปด่าท่านได้ยังไง"
เจ้านายตบเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดัง แล้วตะคอก "ใครไม่อยากทำงานก็พูดกันตรง ๆ เลย อย่ามาแสดงอาการประจบประแจงแบบนั้น! เลิกประชุม!"
ระหว่างเดินออกจากห้องประชุม เจ้านายก็หยุดกะทันหัน แล้วพูดกับนักรบผู้กล้าหาญ "หนุ่มน้อย นายกล้ามาก ดีมาก!"
ทั้งห้องประชุมเงียบกริบ ครู่เดียวทุกคนก็หันมามองนักรบผู้กล้าหาญด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว:
"ไอ้คนทรยศ! ถ้าฉันโดนไล่ออก ฉันจะไปกินอยู่ที่บ้านนายเลย!"