ชายผู้นั้นใบหน้าซ่อนอยู่ในแสงสลัว ไป๋มั่วลี่จึงไม่ได้เห็นสีหน้าที่ค่อยๆ มืดลงของเขา
"ขี้เกียจก็ว่ามันแล้ว ยังชอบไปยั่วผู้ชายอีก ทุกวันเอาแต่แชทจีบผู้ชายในเน็ต"
ไป๋มั่วลี่เรอเหล้าออกมา พึมพำว่า "อยู่ไม่ได้ก็หย่าไปสิ จะอะไรนักหนา ฉิบหาย!"
ในความมืดมีเสียงหัวเราะแผ่วเบาของชายคนนั้นดังขึ้น "หย่า? มันง่ายเกินไปสำหรับนังนั่น! มันหักหลังฉัน คบกับผู้ชายอื่น ยังเอาเงินที่ฉันหามาอย่างยากลำบากไปเลี้ยงไอ้หนุ่มหน้าขาวอีก"
"เอี๊ยด..." รถก็จอดลงอย่างกระทันหัน
ชายหนุ่มใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ "ฉันให้มันใช้เงินคืน มันยอมคืนซะจะดีแค่ไหน? แต่มันไม่เพียงไม่คืน ยังด่าว่าฉันไร้ประโยชน์ ด่าว่าฉันไม่ใช่ผู้ชาย! แม่ฉันมาห้าม มันกลับผลักแม่ฉันล้ม หัวแม่ฉันกระแทก แล้วก็เป็นอย่างนั้นเลย... จากไปเลย..."
ชายหนุ่มเริ่มสะอื้นเบาๆ "ฉันฝันถึงแม่ทุกคืน แม่บอกว่าแม่ทรมาน หลุดพ้นไม่ได้ ไปผุดไปเกิดไม่ได้! แม่ให้กำเนิดฉัน เลี้ยงดูฉัน ฉันยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณเลย แม่ก็จากไป..."
ไป๋มั่วลี่สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันใด "คุณ... คุณมาพูดเรื่องนี้กับฉันทำไม?"
เมื่อลืมตาขึ้น เธอจึงพบว่ารถไม่รู้ว่าขับมาถึงที่รกร้างกลางป่ากลางเขาตอนไหน
ข้างนอกมืดสนิท มีเพียงไฟถนนดวงหนึ่งอยู่ไกลๆ สาดแสงสลัวลงมาไม่ชัดเจนนัก
"นี่ที่ไหน? คุณขับรถมาที่นี่ทำไม?" ไป๋มั่วลี่พยายามจะเปิดประตูรถ