หยวนฟางเซวียนหันไปมอง เห็นผู้หญิงคนหนึ่งสวมกระโปรงหน้าม้าสีดำถักด้วยดิ้นทองยืนอยู่ในโถงทางเดิน
แสงไฟในโถงทางเดินสลัว ใบหน้าของเธอซ่อนอยู่ในเงามืด มองไม่เห็นชัดเจน เห็นเพียงหุ่นสูงเพรียวและท่วงท่างดงาม
ชั่วขณะหนึ่ง หยวนฟางเซวียนรู้สึกว่าออร่าของตัวเองถูกกดลงไปเสียสิ้น
"คุณเป็นใคร? มาวุ่นวายอะไร?"
ซางเฟยหว่านกล่าวว่า "คุณทำสร้อยข้อมือหายไม่ใช่หรือ? มันหล่นลงไปในรองเท้าบูทสีดำของคุณน่ะสิ"
หยวนฟางเซวียนเอ่ยเสียงเย็น "คุณรู้ได้ยังไงว่าสร้อยข้อมือของฉันหล่นในรองเท้าบูท? แถมฉันก็ไม่ได้ขอให้คุณมาช่วยหาด้วยซ้ำ ใครใช้ให้คุณมาวุ่นวายเรื่องชาวบ้าน"
แต่ผู้ช่วยของเธอรีบไปค้นดู และพบสร้อยข้อมือหยกเขียวที่หายไปในรองเท้าบูทสีดำจริง ๆ
"พี่เซวียน หาเจอแล้ว หาเจอแล้ว!"
ผู้ช่วยตัวน้อยดีใจมาก ในที่สุดตัวเองก็พ้นข้อกล่าวหา และพูดกับซางเฟยหว่านที่ยืนอยู่นอกประตูว่า "ขอบคุณมากนะคะ มันอยู่ในรองเท้าบูทจริง ๆ ด้วย!"
ซางเฟยหว่านไม่พูดอะไรมาก เดินจากไป
ยังมีเสียงไม่พอใจของดาราสาวคนนั้นดังมาจากด้านหลัง "เธอขอบใจมันทำไม? ผู้หญิงที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน จะมีอะไรให้ขอบใจ? ส่วนแกนี่ก็โง่จริง ๆ เก็บข้าวของยังไม่ดูให้ดี แถมทำสร้อยข้อมือของฉันหล่นใส่รองเท้าบูทได้ยังไง"
"พี่เซวียน รองเท้าบูทคู่นี้คุณเองเป็นคนเก็บเองนะคะ..."
"เฮ้ย! ยังกล้าพูดโต้แย้งอีกเหรอ ระวังฉันจะฉีกปากแกทิ้ง!"