เสียงนาฬิกาปลุกปลุกเธอไม่ตื่น เสียงของเพื่อนร่วมงานก็ไม่อาจทำให้เธอตื่นขึ้นมาได้เช่นกันหรือ?
เสียงรถพยาบาลดังเข้ามาในหู เสียงดังแว่ว ๆ ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดเธอก็ตื่นขึ้นมา และพบว่าตัวเองมาอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว
เพื่อนร่วมงานปลุกเธอไม่ตื่น คิดว่าร่างกายเธอคงมีอะไรผิดปกติใหญ่โต จึงเรียกรถพยาบาล
เห็นเธอตื่นขึ้นมา เพื่อนร่วมงานก็โล่งใจ: "เธอตื่นซะที เธอทำฉันตกใจแทบตาย!"
ทีนี้ก็สบายแล้ว ไม่ต้องไปทำงานก็ได้
หมอตรวจร่างกายเธออย่างละเอียด ไม่พบความผิดปกติใด ๆ จึงแนะนำให้เธออยู่โรงพยาบาลต่ออีกสองวันเพื่อสังเกตอาการ
นอนมานานขนาดนั้น ช่วงบ่ายก็ไม่รู้สึกง่วงอีก พอว่าง ๆ เธอก็เดินเล่นไปเรื่อยเปื่อยตามทางเดินในโรงพยาบาล และถือโอกาสถ่ายรูปไปสองสามรูป
แต่คืนที่อยู่โรงพยาบาลวันนั้น เธอก็หนีไม่พ้นชะตากรรมที่ต้องถูกกักขังในความฝันอีกครั้ง
ฉากในครั้งนี้ไม่ใช่ที่ออฟฟิศอีกต่อไป หากแต่เป็นทางเดินยาวเหยียดด้านนอกห้องผู้ป่วย
ไฟในทางเดินมืดมิดมาก มองไปไกล ๆ ราวกับไม่มีที่สิ้นสุด
หล่อนยืนอยู่ริมทางเดิน ถือโทรศัพท์มือถือเซลฟี่ ถ่ายไปถ่ายมาก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ: ทำไมในโรงพยาบาลถึงไม่มีใครเลยสักคน? ไม่เห็นคนป่วย ก็ไม่เห็นพยาบาล?
เผลอผลักประตูห้องผู้ป่วยข้าง ๆ เปิดออก ห้องว่างเปล่า ไม่มีใครสักคน
เหมือนจะไม่ยอมแพ้ เธอเปิดประตูห้องผู้ป่วยไปเรื่อย ๆ ทุกห้อง แต่ทุกห้องล้วนว่างเปล่า เงียบสงัดราวกับความตาย