"แคร่ก!"
ประตูตู้เสื้อผ้าเปิดออกกระทันหัน
ด้วยแสงจันทร์ที่สาดเข้ามาทางประตู เสี่ยวจ้าวเห็นเด็กหนุ่มผิวซีดเขียว ไม่มีรูม่านตา ยิ้มแล้วพูดว่า
"เจอคุณแล้ว!"
เสี่ยวจ้าวคิดจะหนีโดยสัญชาตญาณ แต่ภายใต้ความกลัวและตกใจ ร่างกายกลับแข็งทื่อไปหมด
เขาวิ่งหนีไม่ไหว แม้แต่จะตะโกนก็ทำไม่ได้
ส่วนเหล่าเฮยที่ซ่อนอยู่บนชั้นบนของตู้เสื้อผ้า ในวินาทีที่เด็กชายเดินเข้ามาใกล้ ก็รู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่รายล้อม
เขาหดตัวอยู่ในนั้น มือปิดปากและจมูกแน่น ไม่กล้าหายใจแรงแม้แต่น้อย
ผ่านช่องว่างของแผ่นไม้กั้นตู้ เขาเห็นแขนที่เน่าเปื่อยมีหนอนไต่ยื่นออกมา คว้าผมของเสี่ยวจ้าวที่อยู่ชั้นล่าง แล้วลากคนนั้นไปอย่างง่ายดาย
เหล่าเฮยตกใจจนสมองหยุดนิ่ง
คุนจื่อที่ซ่อนอยู่ใต้เตียงก็ตกใจไม่แพ้กัน
พอตั้งสติได้ เสี่ยวจ้าวกับเด็กชายคนนั้นก็หายไปแล้ว
ทั้งสองไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม ซ่อนตัวด้วยความหวาดกลัวตลอดทั้งคืน จนในที่สุดก็รอจนถึงรุ่งเช้า
เมื่อฟ้าสว่าง พวกเขาถึงกล้าออกมา
อยากตามหาเสี่ยวจ้าว ก็หาไม่พบ
อยากจะออกไป ก็ออกไม่ได้
เรือนเก่าหลังนี้ไม่มีกำแพงล้อมรอบ ด้านหน้าและด้านหลังเป็นตัวบ้าน ด้านข้างก็มีเรือนและระเบียงยาว กลางบ้านเป็นลานและลานกลางเรือน ด้านหน้าเรือนก็มีชายคายื่นออกมา ไม่มีทางปีนออกไปได้เลย
วนเวียนอยู่แบบนั้นทั้งวัน ในไม่ช้าก็กลับมาถึงเที่ยงคืนอีกครั้ง
เสียงประหลาดนั้นดังขึ้นอีกครั้ง:
"มาเล่นซ่อนหากันไหม? ฉันนับถึง 10 ต้องซ่อนให้ดีนะ ถ้าฉันเจอเธอ เธอจะต้องซวย!"