ชายคนนั้นพูดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า ทุกคำทุกประโยคล้วนแฝงไปด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง
หน่วนหน่วนไม่เคยใจอ่อนเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะเธอรักชายคนนี้อย่างสุดหัวใจ และเคยฝันถึงวันที่จะได้ก้าวเข้าสู่ประตูวิวาห์กับเขานับครั้งไม่ถ้วน
แต่เพราะความรักที่ลึกซึ้งนี้เอง เธอจึงไม่สามารถกลับไปเป็นเพื่อนหรือเพื่อนร่วมงานธรรมดาได้อีกต่อไป
วันรุ่งขึ้น หน่วนหน่วนตัดสินใจยื่นใบลาออกทันที ไม่ว่าชายคนนั้นจะพยายามรั้งไว้อย่างไร เธอก็ไม่ยอมใจอ่อน
ชายคนนั้นถอนหายใจ มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง: "เป็นความผิดของฉัน ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน เดือนนี้ฉันจะจ่ายเงินเดือนให้เธอเต็มเดือน และชดเชยให้อีกครึ่งปี ต่อไปถ้าเจอปัญหา ให้โทรหาฉันได้ตลอด เบอร์ฉันไม่เปลี่ยน และหัวใจฉันจะเก็บที่ว่างให้เธอเสมอ"
หน่วนหน่วนร้องไห้ กอดเขาครั้งสุดท้าย แล้วจากไปโดยไม่หันกลับมา
เธอคิดว่า: "ถึงเขาจะหลอกฉัน แต่ความรู้สึกของเขาเป็นเรื่องจริง เขาไม่ใช่คนเลว แค่เราพบกันผิดเวลา ต้องจบลงด้วยความเสียใจ"
ผู้ช่วยของเจ้านายพาเธอลงไปที่ชั้นล่าง ก็พูดขึ้นมาในตอนนั้นเอง: "จริงๆ ฉันไม่อยากพูด แต่เห็นเธอตัดสินใจเลิกกับเขาอย่างเด็ดขาดวันนี้ พูดตามตรงฉันชื่นชมเธอมาก เลยตัดสินใจบอกความจริงกับเธอ ที่แท้เขาเป็นสารเลว! เคยนอกใจมาหลายครั้ง เขายังให้ฉันไปรับเมียน้อยเขาด้วย"