หลังจากวางสายไป ดวงตาของหยวนฟางเซวียนเปลี่ยนไป เธอด่าใส่โทรศัพท์มือถือว่า "ไอ้สารเลว ปกติอยู่ต่อหน้าฉันก็โอ้อวดว่าตัวเองเก่งกาจเพียงใด สุดท้ายแม้แต่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ทำไม่ได้! สมแล้วที่เป็นคนไร้ประโยชน์!"
สีหน้าของเธอขยับใหญ่ขึ้นเล็กน้อย ก็ดึงไปโดนแผลบนใบหน้าทันที ทำให้เจ็บจนเธอต้องกัดฟัน
"ผู้หญิงบ้าลู่เจียเจีย กล้าทำลายหน้าตาของฉัน! โชคดีที่ตอนนี้เทคโนโลยีเสริมความงามก้าวหน้า รอให้ฉันหายดีขึ้นหน่อย ฉันจะไปทำศัลยกรรมที่ต่างประเทศ"
ตอนนี้พานเม่าถือตะกร้าผลไม้มาเยี่ยม
หยวนฟางเซวียนรีบเก็บสีหน้าอาฆาตไว้ เอนกายนอนบนเตียงคนไข้ส่งเสียงคราง ทำท่าทางน่าสงสาร
ผู้กำกับกล่าวคำทักทายสองสามประโยค แล้วพูดเข้าประเด็นตรงๆ ว่า "คุณหยวน การพักฟื้นเป็นเรื่องสำคัญ ไม่ต้องรีบร้อนทำงาน ไว้มีโอกาสเราค่อยร่วมงานกันอีกครั้งเถอะ"
หยวนฟางเซวียนได้ยินก็เปลี่ยนสีหน้าทันที "ผู้กำกับ ท่านหมายความว่าอย่างไร? ท่านจะเปลี่ยนตัวฉันงั้นหรือ?"
พานเม่ากล่าวว่า "ตอนนี้เธอบาดเจ็บค่อนข้างสาหัส โดยเฉพาะที่ใบหน้า ถึงแม้ตอนนี้จะมีเทคโนโลยีบางอย่างที่สามารถซ่อมแซมได้ แต่ต้องใช้เวลาพักฟื้นนาน ผมต้องคำนึงถึงภาพยนตร์ของผม ดังนั้นก็ต้องขอโทษด้วย"
หยวนฟางเซวียนโกรธ "พูดได้เพราะนัก ก็เพราะตอนที่อยู่โรงพยาบาลจิตเวช ท่านคิดแค้นที่ฉันผลักท่านออกไปรับมีด แต่ภายหลังท่านก็ได้รับการช่วยเหลือจากซางเฟยหว่านไม่ใช่หรือ? ก็ไม่ได้ถูกผ่าตัดสมองจริงๆ สักหน่อย ตอนนี้กลับทำหน้านิ่งไม่รู้จักกัน แก้แค้นโดยใช้ตำแหน่งหน้าที่อย่างนั้นหรือ? ไม่คิดเลยว่า ท่านจะเป็นผู้กำกับแบบนี้!"