พู่กันวิเศษสูดจมูกแล้วพูดอย่างเศร้าสร้อยว่า "ผมเพิ่งจบมาได้ไม่นาน ยังต้องผ่อนหนี้กู้ยืมเพื่อการศึกษา ค่าเช่าห้องอีกสารพัด ทั้งหมดนี้ล้วนต้องใช้เงิน ผมตกงานไม่ได้ ผมเลยต้องกัดฟันทน"
"ยังไงตอนกลางวันก็ปกติ งานที่ทำตอนกลางวันได้ก็ทำตอนกลางวัน ตอนกลางคืนก็ฝืนใจทำงานล่วงเวลา ภาพคนที่ไร้ลูกตานั้นมันน่าขนลุกจริงๆ แต่ผมพยายามจะไม่สนใจ แล้วปรับแต่งต่อไป ตอนกลางวันลูกตาก็กลับมาเหมือนเดิม"
"จนไม่มีเงิน มันน่ากลัวกว่าผีอีก!"
เขาถอนหายใจอย่างหดหู่ แล้วพูดต่อว่า
"ผมอึดฝืนทำงานดึกมาหลายคืน ก็ส่งงานได้ชั่วคราว แต่แบบนี้มันท้าทายความกล้ามากเกินไป ผมเลยต้องมาขอความช่วยเหลือจากสตรีมเมอร์ ไม่อย่างนั้นถ้าปล่อยไว้นานๆ ผมกลัวว่าจะบ้า"
"สตรีมเมอร์คะ จะมีผีปีนเข้าไปในคอมของผม แล้วแคะลูกตาตัวละครในภาพที่ผมวาดออกไปหมดหรือเปล่าคะ?"
การคาดเดาของเขากล้าหาญมาก แต่ก็เดาผิด
ยังไม่ทันที่ซางเฟยหว่านจะพูดอะไร ประตูออฟฟิศก็เปิดออกกระทันหัน มีผู้ชายสองคนเดินเข้ามา
พู่กันวิเศษรีบลุกขึ้นยืน "หัวหน้างาน เสี่ยวหวัง พวกคุณมาทำไมครับ?"
คนทั้งสองไม่แม้แต่จะมองพู่กันวิเศษสักที ตรงเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง
หัวหน้างานเปิดคอมพิวเตอร์ไปพลางพูดกับคนข้างๆ ไปพลางว่า "เสี่ยวหวัง วันนี้เราลำบากกันหน่อย ทำภาพพวกนี้ให้เสร็จส่งงาน แล้วพรุ่งนี้จะได้พัก ไม่ต้องเหนื่อยขนาดนั้นแล้ว"
"ได้ครับหัวหน้างาน" เสี่ยวหวังพูดพลางมองไปรอบๆ แล้วจู่ๆ ก็อดตัวสั่นไม่ได้ "หัวหน้างานครับ คุณรู้สึกไหมว่าสองคืนมานี้ในออฟฟิศเรามันหนาวๆ วาบๆ ยังไงไม่รู้ จะมีผีไหมนะ?"