"เธอรู้ไหมว่าที่ไหนมีของกิน? ฉันจะหิวตายอยู่แล้ว!"
ตงปิงถามซ้ำด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาอย่างมาก
น่าเสียดายที่ซางเฟยหว่านไม่ได้นำอาหารเข้ามาด้วย
เธอส่ายหน้าแล้วพูดว่า: "ฉันไม่รู้ว่าที่ไหนมีของกิน"
ตงปิงจึงต้องเดินโซซัดโซเซไปขออาหารจากบ้านเรือนข้างเคียงหลายหลัง
แต่ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ไม่มีใครสนใจเธอ
ทันใดนั้น เธอเห็นปลาตากแห้งแขวนอยู่หน้าบ้านหญ้าคาหลังหนึ่ง จึงพุ่งตัวเข้าไปเหมือนผีหิวตาย คว้าปลาแห้งนั้นขึ้นมาขบเคี้ยวทันที
ปลาแข็งมาก เคี้ยวในปากเหมือนเคี้ยวไม้ เศษปลาแทงปากเธอจนเลือดไหลเต็มปาก
แต่เธอกลับไม่รู้สึกตัว ยังคงเคี้ยวคำโตๆ ต่อไป
หลังจากกินเสร็จ สติของเธอก็เริ่มเลือนราง เธอนั่งลงกับพื้นอย่างมึนงง
ซางเฟยหว่านรู้ดีว่านี่คือผลของพลังชั่วร้ายในหมู่บ้านที่ส่งผลต่อเธอ
ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงอึกทึกครึกโครมดังมาจากด้านนอก
เทียนเอ๋อร์ดีใจเป็นอย่างมาก: "แม่กลับมาแล้วแน่ๆ!"
แต่เมื่อเธอวิ่งไปถึงปากหมู่บ้าน สิ่งที่เห็นกลับเป็นกองทหารม้าติดอาวุธครบมือ
พวกเขาสวมใส่เสื้อผ้าจากยุคสมัยใดก็ไม่รู้ พุ่งเข้ามาในหมู่บ้านพร้อมเสียงตะโกนโหวกเหวกไล่ต้อนชาวบ้านทั้งหมดไปยังลานกลางหมู่บ้าน
นักมวยปล้ำสองคนที่กำลังเล่นมวยปล้ำกันอยู่พยายามจะเข้ามาขัดขวาง แต่ก็ถูกธารลูกธนูยิงจนกลายเป็นเม่นในพริบตา
ไม่นานนัก แท่นบูชาก็ถูกตั้งขึ้นกลางลาน
ชายชุดแปลกประหลาด ดูเหมือนจะเป็นนักบวช