เวลานี้ บรรดาลูกชายตระกูลร่ำรวยวัยสิบกว่าปีห้าคนเดินผ่านมา เห็นเสี่ยวเฮยหมอบอยู่ข้างทาง ก็พากันหัวเราะลั่น
"พวกนายดูสิ มีคนโง่คนหนึ่งนอนรอความตายอยู่ข้างทาง"
"ฮ่า ๆ ๆ เขายังกินหญ้าป่าอีก โลกนี้จะมีคนโง่แบบนี้ได้อย่างไรกัน?"
"คน?" อวี๋เป่ยหมิงได้ยินก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ชั่วขณะนี้ เสี่ยวเฮยที่อยู่ตรงหน้าเขาเห็น ๆ อยู่ว่าเป็นรูปร่างแมว แต่คนพวกนั้นกลับว่ามันเป็นคน
ดังนั้น ชาติก่อนของเสี่ยวเฮยเป็นคนจริง ๆ งั้นหรือ?
คนปกติที่ไม่ดื่มน้ำจะเกิดอาการขาดน้ำ หากไม่กินข้าวด้วย ไม่กี่วันก็ต้องตาย
แต่เสี่ยวเฮยกลับคอยอยู่ที่นี่เกินสิบวัน แม้จะดูอ่อนแอบ้าง แต่ก็ยังไม่ตาย การมีร่างกายแข็งแกร่งขนาดนี้ ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน
แต่เหตุใดเขาจึงดื้อรั้นรออยู่ที่นี่? คนที่เขารอคอยกันแน่เป็นใคร?
และคนที่หัวเราะเยาะเสี่ยวเฮยเหล่านั้น ช่างน่าเกลียดน่าชังเสียจริง! หากไม่รู้ว่านี่คือความฝัน อวี๋เป่ยหมิงก็อยากจะลงมือสั่งสอนคนพวกนั้นแล้ว
"คนนี้ไม่พูดจาสักคำ คิดว่าเป็นคนโง่หรือเปล่า?"
"เราไปกันเถอะ อย่าไปสนใจคนโง่แบบนี้!"
บรรดาลูกเศรษฐีที่เกียจคร้านเหล่านั้นหัวเราะคิกคักอยู่พักหนึ่ง กำลังเตรียมจะไป ก็ได้ยินเสียงแหบพร่าดังมาจากด้านหลัง: "หัวเราะเยาะเสร็จก็จะไปอย่างนั้นหรือ คิดว่าผมเป็นแมวป่วยงั้นหรือ?"
อวี๋เป่ยหมิงเดิมทียังมองดูอย่างเฉยเมย แต่พอได้ยินเสียงนั้น ก็ตกใจ:"เสี่ยว...เฟิง!"