ไป๋จวิ้นเพิ่งจะทำตัวเป็นทางการได้ไม่นาน สายตาก็เหลือบไปเห็นคำแซวในช่องแชทเข้า ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอีกครั้ง
"เรื่องจบแล้ว ฉันไปล่ะ!"
พูดจบเขาก็รีบตัดการเชื่อมต่อและออกจากไลฟ์สดทันที
เขาปาดเหงื่อที่ไหลซึมบนหน้าผาก ความทรงจำในอดีตที่ถูกลืมเลือนผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
คิดอยู่นาน ในที่สุดเขาก็ส่งข้อความถึงซางเฟยหว่าน: [คุณทวด ต่อไปนี้อย่าให้ฉันต่อสายตรงอีกเลย ตอนนี้ฉันกลัวสังคมมาก]
[ซางเฟยหว่าน: ไม่เห็นรู้สึกบ้างเหรอว่าคุณค่อนข้างถูกใจชาวเน็ต พอคุณมาพวกเขาก็คอมเมนต์เยอะขึ้นกว่าเดิมเยอะเลย]
[ไป๋จวิ้น: นั่นก็เพราะพวกเขามีเรื่องให้หัวเราะเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งอย่าง!!! หน้าจอเต็มไปด้วยคำว่าฮ่า ๆ ๆ ไม่รู้ว่าคนพวกนี้จุดขำมันต่ำขนาดไหน]
ซางเฟยหว่านเองก็อดยิ้มไม่ได้
ส่วนชาวเน็ตที่เพิ่งดูดวงไปเมื่อกี้ "ปืนเปลือย" กำลังเอามือปิดหน้าโอดครวญ:"ผมจ่ายค่าทำนายไปตั้งสองพันหยวน สุดท้ายก็ได้แค่ทำให้ทุกคนมีเรื่องขำขันเพิ่มขึ้นหนึ่งเรื่องงั้นเหรอ?"
ซางเฟยหว่านพูด:"หรือคุณอยากเสี่ยงทายให้เจอเรื่องไม่ดี? ชีวิตคุณราบเรียบ ไม่มีขึ้นไม่มีลง ก็ไม่มีภัยพิบัติใหญ่โตอะไร จงใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี ๆ ต่อไป อย่ากดต่อสายตรงมั่วอีกเลย"
ปืนเปลือยถึงจะเสียดายเงิน แต่ดูไลฟ์สดมานานขนาดนี้ก็รู้ดีว่าถ้าดูดวงแล้วไม่จ่ายเงิน ผลกรรมจะหนักหนาสาหัสขนาดไหน ดังนั้นเขาจึงยอมจ่ายค่าทำนายอย่างเต็มใจ แล้วก็ตัดการเชื่อมต่อออกไป กลับไปเป็นผู้ชมเหมือนเดิม