หลังเกิดเรื่อง จากการสอบสวนของตำรวจก็ทราบว่าเสี่ยวเฉียนถูกซื้อมาจริง ๆ
ตอนนั้น พ่อแม่บุญธรรมแต่งงานกันมาหลายปียังไม่มีลูก ก็เลยให้คนช่วยสืบหา สุดท้ายก็ใช้เงินแปดพันบาทซื้อเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมา
เดิมทีพวกเขาอยากซื้อเด็กผู้ชาย แต่เด็กผู้ชายแพงไง พวกเขาฐานะยากจน เงินแปดพันบาทยังต้องไปกู้ยืมเขามารวม ๆ กัน
เด็กที่ซื้อมาก็คือเสี่ยวเฉียน เพราะซื้อเธอมาถึงเป็นหนี้ จึงตั้งชื่อว่า "เสี่ยวเชี่ยน" (หนี้น้อย) แต่กลับเอาหนี้ทั้งหมดนี้ไปลงกับเด็กผู้หญิงผู้บริสุทธิ์คนนี้
เด็กที่ซื้อมายังไม่ทันถึงครึ่งปี แม่เสี่ยวเฉียนก็ท้อง แล้วก็คลอดลูกชายสมใจอยาก
ทั้งครอบครัวดีใจกันใหญ่ จนลืมลูกสาวบุญธรรมไปเลย ปล่อยให้อดข้าวอดน้ำอยู่สองวัน กว่าจะนึกขึ้นได้ว่าที่บ้านยังมีเด็กอีกคน
พวกเขาไม่ค่อยชอบเด็กผู้หญิงอยู่แล้ว พอมีลูกชายแท้ ๆ เสี่ยวเฉียนยิ่งดูเกินจำเป็น
เดิมทีพวกเขายังคิดจะขายเด็กต่อ แต่ถามไปถามมาก็ไม่มีใครอยากซื้อเด็กผู้หญิง
ต่อมาญาติคนหนึ่งพูดกับพวกเขาว่า "ลูกสาวบุญธรรมเพิ่งจะรับมาได้ไม่นาน ลูกชายก็มา ไหนเลยจะรู้ว่าเป็นโชคที่ลูกสาวบุญธรรมนำมาให้ ถ้าส่งเธอไป โชคนั้นก็หมดไปด้วย แค่ปากเพิ่มอีกหนึ่งปากเท่านั้นเอง เลี้ยงให้โตแล้วยังได้ค่าสินสอดอีก"
ฟังดูมีเหตุผล พวกเขาก็เลยเลิกคิดจะขายต่อ เลี้ยงเด็กผู้หญิงคนนั้นไว้ข้างกายต่อ
พอลูกสาวอายุสิบเจ็ดปี พวกเขาก็เริ่มหาคู่ให้ แต่ใครจะรู้ว่าเด็กคนนั้นดันสอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำได้
ตอนแรกพ่อแม่บุญธรรมไม่ยอมให้เธอเรียนมหาวิทยาลัย ต่อมาได้ยินว่านักศึกษาจบใหม่ได้ค่าสินสอดมากกว่า บวกกับค่าเทอมใช้หนี้กู้ยืมเพื่อการศึกษาได้ ก็เลยยอมจำใจ