กินอาหารเย็นเสร็จ หลู่เสี่ยวเป่ยยังวางตะเกียบไม่ทันลง ก็ถูกพ่อเร่งให้ไปทำการบ้าน
เพื่อไม่ให้เขาอู้งานแอบขี้เกียจ ตอนทำการบ้านพ่อจึงคอยจ้องอยู่ข้าง ๆ และดุด่าเป็นระยะว่า:
"ทำไมถึงหยุดไม่เขียนอีกแล้วล่ะ? ทำไม่ได้เหรอ? ตอนเรียนแกฟังอะไรอยู่? ทำไมถึงทำไม่ได้?"
"แกถามฉันว่าข้อนี้เขียนยังไง? ถ้าฉันรู้ก็คงไม่ต้องไปขันน็อตอยู่ในโรงงานแล้วโว้ย!"
"แกจะเขียนให้เร็วกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง! นี่กี่โมงแล้ว ยังอืดอาดยืดยาดอยู่ได้ คืนนี้ไม่อยากนอนหรือไง?"
"เบิกตาให้กว้างหน่อย ห้ามงีบหลับ! ถ้ารีบเขียนให้เสร็จ แกก็ได้นอนไม่ใช่หรือไง?"
"เหนื่อย? เขียนแค่สองคำ นี่เรียกว่าเหนื่อยเหรอ? ถ้าไม่ยอมลำบากกับการเรียน ต่อไปแกก็ต้องลำบากกับชีวิต!"
"อย่ามาทำเป็นไม่พอใจ! พ่อก็ทำเพื่อแกทั้งนั้น ไม่อยากให้ต่อไปแกต้องเหมือนพ่อ ทำแต่งานระดับล่างแบบนี้!"
"อะไรนะ? แกรำคาญพ่อเหรอ? ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องเรียนของแก คิดว่าพ่อจะเสียเวลาอยู่บ้านนานขนาดนี้หรือไง ป่านนี้กลับไปทำงานแล้ว!"
"แกนี่มันไอ้หมาเนรคุณจริง ๆ!"
"พ่อ ผมกำลังทำการบ้านอยู่นะ พ่อช่วยหยุดบ่นข้าง ๆ ผมสักทีได้ไหม?"
"ไอ้เด็กเวร พ่อก็ทำเพื่อแกทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง!"
การบ้านระดับมัธยมปลายมีเยอะจริง ๆ
ครูทุกคนล้วนคิดว่าการบ้านที่ตัวเองสั่งนั้นไม่เยอะ แต่พอรวมการบ้านวิชาภาษาจีน คณิตศาสตร์ ภาษาอังกฤษ การเมือง และภูมิศาสตร์เข้าด้วยกัน มันก็กลายเป็นภูเขาการบ้านที่ยากจะสั่นคลอนลูกหนึ่ง ทำให้เขาต้องเขียนจนถึงตี2