ต่อมา ลูกสาวก็มีลูก
แต่เธอถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ ตัวเองก็ยังเป็นเด็ก จะดูแลเด็กได้อย่างไร ยิ่งต้องทำงานอีก
ดังนั้น ลูกสาวจึงให้พ่อแม่ย้ายมาอยู่ด้วยเพื่อช่วยเลี้ยงลูก
การดูแลนี้กินเวลาถึงห้าปีเต็ม
ตั้งแต่นมผง ผ้าอ้อม เสื้อผ้า ของเล่น ตลอดจนค่าเล่าเรียนโรงเรียนอนุบาล ค่าเรียนพิเศษ ฯลฯ ล้วนเป็นเงินของสองตายาย
ตอนยังหนุ่มสาว สองตายายทำงานดีมาก ใช้จ่ายน้อย จึงเก็บเงินได้มาก
หลังเกษียณ เงินบำนาญของสองตายายสูงกว่าเงินเดือนลูกสาวและลูกเขยเสียอีก
พวกเขามักคิดว่า ลูกยังสู้รุ่นพ่อแม่ไม่ได้ ไม่อยากให้ลูกลำบาก จึงเต็มใจอุดหนุน
ต่อมา ลูกสาวป่วยกะทันหัน ป่วยเรื้อรังไม่หาย
ความโศกเศร้าจากการสูญเสียลูกสาว ทำให้สองตายายทรุดหนัก ล้มป่วยทันที แม้แต่งานศพลูกสาวก็ไม่ได้ไป และไม่มีแรงดูแลหลาน
ระหว่างนั้น พวกเขาก็คิดถึงหลานอยู่เสมอ
แต่ลูกเขยบอกว่าเขายุ่งมาก ไม่มีแรงดูแลเด็ก จึงส่งเด็กกลับบ้านเกิด
สองตายายไม่พอใจมาก เสี่ยวเป่าอายุห้าขวบแล้ว เป็นเด็กว่านอนสอนง่ายเลี้ยงไม่ยาก แถมยังเข้าโรงเรียนอนุบาลแล้วด้วย ถ้ายุ่งจนไม่ไหวจริง ๆ ก็ให้แม่ของลูกเขยมาช่วยเลี้ยงสักพักก็ได้ ทำไมต้องส่งกลับบ้านเกิดด้วย?
ลูกเขยอธิบายว่า "พ่อแม่ฉันไม่ชินกับการอยู่ในเมือง บ้านนอกยังมีที่ดินต้องทำ บ้านเกิดก็มีโรงเรียนอนุบาล กลับไปเรียนก็เหมือนกัน"