เสี่ยวหลิวได้ยินแล้วเหงื่อเย็นไหลอาบหลัง พลางถอยกลับไปอย่างเงียบเชียบ
กลับมาที่ห้อง 304 เขาก็รีบบอกเล่าเหตุการณ์เมื่อครู่ให้ฟังอย่างร้อนรน
พานเม่าที่ฟังก็ใจสั่นไปด้วย: ผีนั้นน่ากลัว แต่บางครั้งคนยิ่งน่ากลัวกว่าผี!
"ที่ชาร์จแบตเตอรี่ล่ะ? รีบชาร์จโทรศัพท์เร็ว!"
ที่เศร้าก็คือ ปลั๊กของที่ชาร์จเข้ากับช่องโทรศัพท์ของพวกเขาไม่ได้ ไม่ว่าจะเสียบยังไงก็ไม่เข้า
เสี่ยวหลิวโมโหปาเครื่องชาร์จลงบนเตียง: "ของห่วย ๆ นี่ เห็นแล้วมันก็เหมือนกัน จะใช้ไม่ได้ยังไงเนี่ย!"
พานเม่าถึงแม้ร่างกายจะอ่อนแอ แต่สมองก็ยังดี เขาเริ่มวิเคราะห์สถานการณ์ทันที: "กองถ่ายเรากว่า 20 คน คงมีแค่เราสองคนที่ยังรู้สึกตัว ที่เหลือคงถูกทำให้หลับไปหมดแล้ว ผู้ชายคนนั้นตัวใหญ่บึกบึน มือยังมีมีดด้วย——ตอนนี้ฉันเองก็คงสู้ไม่ได้ ต้องพึ่งนายแต่เพียงผู้เดียว——"
เขามองเสี่ยวหลิวที่รูปร่างบางเฉียบ แล้วส่ายหน้าทันที: "นายสู้เขาไม่ได้แน่นอน ยังไงก็ต้องหาทางขอความช่วยเหลือ! เสี่ยวหลิว นายยังมีแรง วิ่งไหว นายหนีไปก่อน ไปที่เมือง ขอความช่วยเหลือ! ที่เมืองต้องมีสถานีตำรวจแน่นอน"
"ผู้กำกับ แล้วคุณล่ะ?" เสี่ยวหลิวยังเป็นห่วงผู้กำกับ
พานเม่าพูด: "ฉันอยู่ที่นี่ถ่วงเวลาไว้ให้มากที่สุด ถ้ากำลังเสริมมาทัน เราทุกคนก็รอด"
เสี่ยวหลิวพยักหน้า: "ได้ ฉันจะวิ่งไปขอความช่วยเหลือ ผู้กำกับคุณต้องประคองตัวไว้นะ"