ซางเฟยหว่านเริ่มการเชื่อมต่อครั้งที่สองของคืนนี้แล้ว
ไม่นานก็มีผู้ชมคนใหม่ปรากฏบนหน้าจอ ใช้ชื่อว่า "พี่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป"
"พี่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป" เป็นหนุ่มสูงโปร่ง สวมชุดพนักงานส่งอาหารสีฟ้า มีหมวกกันน็อกสีเดียวกัน ทำให้ใครเห็นก็รู้ทันทีว่าเขาทำอาชีพอะไร
ตอนนี้ พี่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยืนพิงมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าของตัวเอง ซูบซดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปพลาง จ้องหน้าจอมือถือไปพลาง ฉากหลังคือแสงไฟนับหมื่นดวงของเมืองยามค่ำ
พอเห็นหน้าตัวเองปรากฏในไลฟ์ พี่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถึงรู้ตัวว่าเชื่อมต่อสำเร็จแล้ว
เขาตาโตด้วยความประหลาดใจ รีบกลืนเส้นบะหมี่ในปากลงท้องอย่างลวก ๆ แล้วพูดไม่ทันรอว่า "ผมถูกเลือกจริงเหรอเนี่ย?"
ซางเฟยหว่านว่า "ไม่ต้องรีบ กินเสร็จก่อนค่อยคุยก็ได้"
"ขอโทษครับ วิ่งส่งของมาทั้งคืน เพิ่งได้กินข้าว ไม่คิดว่าจะได้คุยกับสตรีมเมอร์ รู้งี้ผมกินทีหลังก็ได้"
พี่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอธิบายหนึ่งประโยค จัดการอาหารในมืออย่างรวดเร็ว เช็ดคราบน้ำมันที่ปาก แล้วว่า "สตรีมเมอร์ ผมขอพูดตรง ๆ เลยนะ ดูเหมือนผมเจออะไรไม่ดีเข้าด้วย…"
อย่างที่ทุกคนเห็น พี่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็นพนักงานส่งอาหารที่ขยันขันแข็ง ทุกวันไม่ส่งอาหารก็กำลังจะไปส่ง
ช่วงนี้ ทุกคืนประมาณห้าทุ่ม เขาจะได้ออร์เดอร์ส่งอาหารไปที่ห้อง 303 อาคาร 3 หมู่บ้านสุ่ยปัว
ออร์เดอร์คือไก่ทอดหนึ่งกล่อง ลูกค้าจะระบุหมายเหตุว่า "เคาะประตูสามครั้ง วางไว้หน้าประตู"
ดูเหมือนจะธรรมดามาก พี่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็ไม่ใส่ใจ ส่งแบบนี้ติดต่อกันหกครั้ง
ครั้งที่หกคือเมื่อคืนนี้เอง
หลังจากส่งของที่ 303 เรียบร้อย ตอนเดินลงมาถึงชั้นล่าง เขาเจอคนอยู่ชั้นหนึ่งสองคนกำลังกลับบ้านพอดี พวกเขาคุยกันไปพลางเดินไปว่า
"303 ชั้นบนยังขายไม่ได้เหรอ?"
"คงขายไม่ออกแล้วล่ะ ห้องผีสิงใครจะกล้าซื้อวะ?"
ตอนนั้นหัวใจพี่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกระตุกวูบ รีบถามอีกฝ่ายว่า "พวกนายพูดถึง 303 อาคาร 3 เหรอ? ทำไมถึงเป็นห้องผีสิงล่ะ?"
"เฮ้ย นายไม่รู้คดีศพถูกสับที่ 303 จริงดิ! สยองขนาดนั้น ข่าวดังไปทั่วประเทศด้วยนะ สงสารเจ้าของห้องจริง ๆ ห้องก็ขายไม่ออก ปล่อยเช่าก็ไม่ได้ แย่เลย"
"แล้วตอนนี้ 303 ใครอยู่?"