ไป๋จวิ้นพูดไม่สุภาพนักว่า "อาจารย์ของเธอกับคุณทวดของฉันออกไปทำธุระแล้ว ยังไม่กลับ"
แค่ได้ตอบว่านัดหนึ่ง จางเสวี่ยเสวี่ยก็ลับตัวกลับเข้าบ้านไปแล้ว
ไป๋จวิ้นถามด้วยความหงุดหงิด "ชิวผู้เฒ่า คุณจะตามหาใครโทรศัพท์ไปก็ได้ ทำไมต้องเดินมา?"
ชิวผู้เฒ่าตอบว่า "อยู่บ้านเดียวกันกันคนละห้อง ระยะใกล้แค่นี้ เดินมาแอบดูซักแวบก็สะดวกดี โทรศัพท์ก็เปลืองค่าโทรอยู่ดี"
ไป๋จวิ้นอึ้งจนพูดไม่ออก "ชิวผู้เฒ่า พี่หลานซินเป็นมหาเศรษฐินีที่จ่ายกันหลายร้อยล้านโดยไม่กระพริบตา แล้วคุณยังจะหักแม้แต่ค่าโทรศัพท์อีกหรือ!"
"เงินของเมียก็เป็นของเมีย ฉันชิวผู้เฒ่าไม่ใช่ผู้ชายที่กินข้าวเมีย! อาจารย์ของเจ้าไม่อยู่ก็ไม่อยู่ ไปละ!" ชิวผู้เฒ่าโบกมือลา แล้วถือไม้กวาดเดินจากไป
ไป๋จวิ้นยิ้มขื่น "หมู่บ้านจัดสรรเจี้ยงเยว่ซานจวงนี่ มีแต่คนแปลกๆ — จางเสวี่ยเสวี่ยเขาจะมีใจให้ฉันจริงหรือเปล่านะ? โธ่ ใจของผู้หญิงนี่เดายากจริงๆ!"
ฝ่ายชิวผู้เฒ่าตามหาอาจารย์ไม่เจอ แม้แต่ทำงานยังทำอย่างท้อแท้ "อาจารย์ไปไหนอีกล่ะ ไม่บอกสักคำ ยังพาเสี่ยวเฮยไปด้วย… พาเสี่ยวเฮยไป ทำไมไม่พาฉัน? ฉันเสียเจ้าตรงไหน?"
เขาใจลอยขนาดที่เก็บลังกระดาษเก่ายังช้ากว่าคนอื่นหนึ่งจังหวะ พลาดกล่องไปหลายใบ ทั้งที่เป็นกล่องบรรจุตู้เย็นกับทีวี กล่องหนักโครม ขายได้เงินก้อนใหญ่ทีเดียว!
"ชิวผู้เฒ่า!" เสียงของอวี๋เป่ยหมิงดังขึ้นจากด้านหลัง
ชิวผู้เฒ่าดีใจทันที "อาจารย์กลับแล้วหรือ? ไปไหนมาทั้งคืน? ไม่บอกล่วงหน้าสักนิด ศิษย์กังวลจนนอนไม่หลับตลอดคืนเลยนะ"